Home » 2008-2014 » Bard’s Blik op de Roadshow: E.P.R. (Ear Plugs Required)

‘t Straatje zonder Einde. De plaats waar (pdw) nu woont. Het is een rare week voor mij want vrijdag verschijnt het boek Cirque Constance, ’n eigenzinnige kijk op rock ‘n’ roll niemandsland en laat Patrick De Witte nu de eerste rockcoryfee zijn die ik ooit interviewde. Ik was amper zeventien en ik had net haar op mijn pietje. Zijn neef Stefan Smessaert zat in mijn klas en het onderwerp van onze spreekbeurt was reggae. Dus wij naar Gent op interview bij (pdw) en Eduard Buadee, wellicht de eerste zwarte medemens die ik ooit persoonlijk ontmoette en zanger van de toenmalige Skyblasters. De ‘moor’ in ’t Gents (de ‘muur’), zo werd Eduard liefkozend door Patrick genoemd. Een enorme kick gaf mij dat interview en een enorme levensles. Een heel sociaal bewogen man. En nu zit Patrick in een straatje zonder einde. Het maakt me wat triest, want alweer een eigenzinnige pen verdwijnt. Een man die nog eens met één nochtans niet slecht bedoelde maar nogal scherp geformuleerde column de rechtse rukkers in het land tot gemene wederwoorden kon motiveren op allerlei internetfora en afvalsites. De Johan Anthierens van nu. So long, (pdw).

No more Ear Plugs Required For Patrick, en dat brengt mij op het volgende onderwerp. E.P.R. (Ear Plugs Required) speelt op 1 maart op de Cirque Constance Roadshow in ’t Straatje Zonder Einde, Lembeke. De band ontstond in een kille repetitieruimte ergens in the middle of nowhere in het illustere jaar 2011. Toen gitaren nog aan de bomen hingen en basgitaren slingerende bewegingen maakten in het diepe Meetjeslandse oerwoud. Zo stel ik het me voor. Een nummertje van 3 Doors Down hier, een beetje Rage Against The Machine daar. Hoe ontstaat zoiets? En dan, alchemie. Het eerste nummer wordt gebrouwen in een ketel vol schuimend bier. En dan nu gitaarrock van het zuiverste water met zanger Tamatoi Brasseur (wat een coole naam) die zelfs tijdens de repetitie niet stil kan staan en zich volledig smijt.

Dat ziet Bartje graag. En Bartje staat te kijken door het raam. Hij kijkt naar Mia en alles wat ze betekend heeft voor de rock ‘n’ roll in Vlaanderen. Maandag zag ik John Cale in Vooruit Gent. Een legende. Ear Plugs Not Required maar steengoed. En ik liep Luc De Vos van Gorki tegen het lijf. “Dat ze hem gebeld hebben van Radio 2 over dat boek. Maar ik ken daar wel niets van hé Bartman”. Vos, ze moeten niet naar jou bellen maar naar mij. De klootzakken. Hilariteit. Of John Cale in orde was? Ik vond van wel. Vos ook,… denk ik. “Toen ik John Cale voor het eerst zag, was jij nog niet geboren”, richt manager Noelle van Vos het woord tot mijn concertcompagnon Dirk. We slikken beiden onze snelle wederwoorden in. We leggen haastig en glimlachend de aanval naast ons neer. Wiskundige berekeningen in de auto achteraf leren ons dat de stelling van Noelle moeilijk vol te houden is, want dan zou hij Cale op tienjarige leeftijd in 1968 (dus nog net met Velvet Underground) moeten gezien hebben. Goed gelachen dus. In ieder geval, Ears Plugs Required, die waren zeker nog niet geboren, Noelle! Maar ze hebben wel goed naar rock ‘n’ rollplaten geluisterd. En mijn maatje Dirk en ik ook naar John Cale. Hij was goed. Oud, dat wel. Maar goed. Punt. Gaan, mannen!

Enne, Kristof Vereecke. Dat Sparta Piewsken in de Oemtata… Zet het maar klaar.

PS: Ik zit niet in de jury maar STEEKPENNINGEN zijn altijd welkom.

Bert