Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn‏

Begin december. De tijd van reflectie en melancholie.

Bram, de admiraal en Michel. In den beginne, in den beginne was er niets. Het moet meer dan vijftien jaar geleden zijn dat ik met mijn madam drie keer Bram Vermeulen zag optreden. Eén keer in Brugge en twee keer in CC De Stroming, Sleidinge. Pure magie. Pure legende. Want Bram is nu dood. Vanavond zag ik op hetzelfde podium Admiral Freebee. En het moet gezegd, Bram was niet dood. Ik hoorde dezelfde melancholie, dezelfde klankkleur, een andere taal (Antwerps én Engels) en ik zag veel gelijkenissen: een baardige grote ‘schone’ man aan een vleugel of met gitaar. De admiraal heeft me gegrepen. Ik weet het, de eerste naam die meestal valt bij Tom Van Laere is Neil Young. Maar ik zag ook Bram. En ik voelde Bram. Hij zat gewoon in die zaal, quoi. Datzelfde zwarte laminaat op het podium, die belichting, dat donkere hol met die klaarte van een helder artiest. Muziekliefhebbers als ik en mijn maatje Danny vonden het allemaal meteen superfijn. Beleving. Dat noemen we nu rock’n roll.  Da’s Bram, da’s de admiraal, da’s Michel Goessens van Aardvark die een zaal aan zijn lippen doet hangen. Daarvoor doen we het allemaal, wij van Constance, wij muziekliefhebbers, wij van het platform.

Zal ik eens echt roddelen? Michel Goessens doet aan bowling met zijn gezin. Op zondagnamiddag. In Beke. En hij heeft een schuilnaam: Gerard. Ik weet dat. Ik stalk hem. Ik weet alles. Ik heb een kamer in mijn huis vol foto’s, relikwieën,  gebruikte onderbroeken en uitgevallen baardharen van Michel. En ook al zijn CD’s. Michel is een beetje van een commerçant. Dus als je hem wat volgt, moet je ook al zijn platen kopen. En ik, als superfan, ontsnap niet aan dat privilege. Een week na de bowling spotte ik hem trouwens in een bekend pannenkoekenhuis aan de Lembeekse Bossen. Die heeft dus waarlijk ook een echt privé-leven. Met een gezin. En met een (prachtig) vrouwken en twee toffe zonen die hem overal volgen op zijn artistieke pad. En zijn platen zijn ook niet slecht, het  is dus allemaal geen verloren geld en geen verloren moeite. Net als Bram en de admiraal vertellen Michel Goessens en Werner Dumez verhalen. In zijn geval over mijn geboortedorp, de parel van het Meetjesland, Sleidinge. Is die setting belangrijk? Ja. Is het de essentie? Nee. Michel en Werner brengen ons in de buik van de maatschappij. In het café der verloren harten, aan de poort van de fabriek, bij de bakker aan de comptoir, bij koppels niet meer van elkaar houden, bij de moord in de buurt, de diefstal bij de kruidenier en bij het alcoholprobleem om de hoek. Recht in het hart. In de wereld van Bram en de admiraal. Houden zo, want daar gaat het over. Dat is de echte rock’n roll.

Brengt ons meteen in de wereld van gasten als Mike Claeys, Telefoenk, The Sloofs of De Predikanten. De setting, hiphop hartje Aalter of Eeklo, is superbelangrijk. Maar vooral de ziel en de vraag ‘waar breng je ons naartoe?’. Welke emotie speelt in je kop? Wat bezorgt ons grenzeloze vreugde of grenzeloos verdriet? Die antwoorden verwachten we van de hip hop en de rock ’n roll. Die gasten geven ook die antwoorden. Met de nodige humor, maar ook met een klare kijk.

Weet je, mijn vader vecht voor genezing. En ik, simpele zoon met een hart voor rock ’n roll, ik sta erbij en ik kijk ernaar. En wie brengt me troost? Bram, de admiraal en Michel. Die Meetjeslandse hiphoppers. De homies van Maldegem, Aalter en Eeklo. Daar gaat het om. Daar doen we het voor. Neem het mee en vertel het voort. En zaag niet. Wees content met wat ge hebt. Want,  in den beginne was er niets.

Geschreven om één uur ’s nachts…

 

Unknown