Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Hier zit ik dan. Tussen mijn vinylverzameling. Tröckener Kecks op de achtergrond. Doe het één voor het geld, twee voor de show en doe het, doe alles wat je doet met hart en ziel. De pickup draait. De laptop wacht. Op woorden en gedachten. Deze middag ga ik wat eten in de Roste Muis in Waterland-Oudeman. Afspraakje. Met Jasper Steverlinck en Peter Van De Veire. Voor ‘het boek’. Rare combinatie, die twee? Misschien wel. Maar gisteren zag ik nog Kristof Ysabie. Ex-Pink Flowers. Ex-plaatjesdraaier bij Studio Brussel. Evergem-Doornzele ook. Eén van de meest coole havendorpen na Rieme en Doel. Beringen in het Meetjesland. Van zijn veertien af zowat de meest integere muziekkenner, volgens mijn bescheiden mening. De broers Peter en Kristof Ysabie zaten bij me in de klas. En als ik nu graag refereer naar muzieknamen als The Dream Syndicate, Green On Red en The Del Fuegos dan heb ik het wel aan hen te danken. Die waren al ‘grunge’ toen Kurt Cobain nog een oneindig ettertje was in de straten van Aberdeen, USA, nabij Seattle. Ze kokketteerden al met The Replacements en The Pixies toen die groepen nog door het toen nog hippe Humo bestempeld werden als ‘waardeloos lawaai’. Voor op hun tijd, met de Arafatsjaal, een ruitjeshemd en de cowboyboots, schril afstekend op een jeugd die ofwel Millet als hoogste goed beschouwde ofwel donkerder zwart gekleed ging dan Wayne Hussey van The Mission. Kristof heeft een band met beiden. Met Peter Van De Veire, via StuBru, en met Jasper, via de Gentse rock’n rollscene. Dan kan ik gerust zijn. Ik ga geen jeannetten interviewen voor mijn boek. Ik heb daar Ysa niet voor nodig, hoor. Ik herinner me de grappige salonpunker en chiroleider Peter Van De Veire goed genoeg tijdens zijn wonderjaren. Het hart op de juiste rock’n rollplaats. Daar doe ik niets vanaf. Ook niet sinds zijn overstap naar MnM. Trouwens, kutmuziek moet ergens gedraaid worden (ik overdrijf graag…). Dan kan je er beter een echt goede presentator bij hebben, toch? En Jasper. Tja, ik kan het niet genoeg herhalen. Toen ik hem het eerst op een podium zag verschijnen, was hij nog een jong ventje. Hij zal dat beamen. Maar wel een manneke met een stem die bij iedereen aan de ribben bleef plakken. En dat is toch Godverdomme waar het in de rock’n roll allemaal om draait? Allez, mijn plaatje Kecks is uitgedraaid. Tijd voor een deuntje Lloyd Cole & The Commotions. Man, op vinyl klinkt dat toch allemaal veel lekkerder? Of is dat mijn ongebreidelde fantasie die op hol slaat? De duivel hale me, het zal me worst wezen. Vinyl for ever!

Unknown