Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Van Damme. Gij zijt een echt klein kind. Speelgoed en je bent verliefd. En ik heb speelgoed gevonden. Instagram. Wat een genot zeg. Enkele elementen uit uw leven samenleggen en als een gedichtje de foto op. Een sfeerlaagje, een kadertje. Hoplakee, en ge kunt een emotie kwijt die anders in uw lijf blijft kankeren als een dode schim. Dit weekend kwamen al mijn haren recht toen ik een interview met Rick De Leeuw las. Humo zoals in den goeien ouwen tijd. Ik hang aan de lippen van die man. Ik hou van hem. Het heeft iets… ja, sexueels. Ik zal het maar toegeven. Hij had het over de rocktaal die hij samen met Thé Lau heeft moeten uitvinden om in het Nederlands te rocken. Hij betrok ook Gorki, Noordkaap en De Mens in het verhaal. Meer dan vijfentwintig jaar rocktaal. Al die platen blijven boeien. Ook wat er na kwam, Monza en zo. Instagram-songs. Met een paar woorden en heerlijke Luc De Vos-observaties naar de keel grijpen van de achteloze luisteraar. Ik steek het niet weg, ik droom daarvan, van dat talent. Het kleine verhaal in één, twee, drie en aan de ribben plakken. Liefst met een stevige sneer gitaar en pompende bassen op de achtergrond. Rock ‘n’ roll. Ik krijg het aan mijn tikker als ik Vos daar zo zie staan als presentator van de Rock Rally in Adegem. Natuurlijk doet hij dat goed. Natuurlijk beklijft hij. Maar ik wacht altijd maar op het moment dat hij zo’n puber van het podium schopt, de gitaar in handen neemt en een ellendig vrolijk lied begint te kwelen dat aan de ribben plakt. Binnenkort start 25 jaar Gorki. Ik zal er zijn. Al bij de try-outs. Het is sterker dan mezelf. Ik moet dat zien. Ik weet wat ik mag verwachten en toch moet ik er heen. Dat is waarom Vos en Rick De Leeuw zo iconen zijn. Iconen van mijn tijd. Zij hebben fucking Instagram uitgevonden. Instagram, the way to your heart. Of wat dat Soulsister?

Unknown