Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Op 1 januari 2013 stond ik aan het graf van Jim Morrison. Zijn graf ligt er in een armzalig hoekje, verscholen achter veel grotere en barokkere graven. Maar de drukte is voor Jim. Père Lachaise . Parijs. Ik weet het. Er zijn 1001 andere plekjes ‘vaut le détour’ in de Lichtstad. Maar mijn dochter drong aan. En ik twijfelde niet. En ik mocht, van mijn vrouw en mijn andere dochter. Dus wij daarheen. Zo’n 25 jaar geleden had ik nog met Peter Ysabie het plan opgevat om James Douglas Morrison even te gaan groeten toen we met het college Parijs bezochten. Het is er niet van gekomen. Maar Peter en zijn broer Kristof, later selectieheer bij Studio Brussel, leerden me wel The Doors en al hun afgeleide producten tot en met de vroege Pixies kennen. Jim had dus nog een bezoekje te goed. Ik kreeg er van mijn dochter nog de waanzinnig romantische gedachte bij dat zij ooit een fractie van mijn as zou strooien aan het graf van de Lizard King op het moment dat ook ik de Elyzeese rockvelden zou betreden. Kwestie van mijn droom om ooit rockgeschiedenis te schrijven, ultiem waar te maken.

Wat een reisje Parijs van 25 jaar geleden allemaal niet veroorzaakt, niet? Ik herinner me het allemaal nog als gisteren, die humaniora uitstap uit mijn wonderjaren. ’s Avonds gaan eten in Nos Ançetres Les Gaulois (het bestaat nog, Ysa!) op Ile Saint-Louis. En in het Louvre werd Peter Ysabie wild toen hij John Lord ontwaarde aan één van Rubens’ meesterwerken. Of Hij echt John Lord was? En of Hij misschien een handtekening wou geven? ‘I don’t know that man’, klonk het mysterieus glimlachend. Een beetje verveeld ook. En Ysabie even later tegen ons: ‘het is Hem, ik voel het’. Tot op de dag van vandaag blijft dit voorval een mysterie, net als de dood van Jim Morrisson. Ik ga ervan uit dat ‘Het’ de legendarische toetsenist John Lord was, al was het maar om Laurens Wille jaloers te maken. Die kickt op Deep Purple. By the way, we bezochten dit jaar op 1 januari ook het graf van Edith Piaf en van Amadeo Modigliani. Ook op Père Lachaise. Drie grote artiesten. Drie keer een te veel aan alcohol en verdovende middelen. Zoals de jonge gitarist Elia De Mey me leerde: volgens Neil Young hebben drugs en alcohol heel veel spannende rocksongs aan de wereld gekost. Wijze woorden van een jonge gast. Ik mag er niet aan denken wat we gemist hebben, moest de 70-jarige Jim Morrison met Josh Homme en Dave Grohl aan de slag zijn gegaan. Wat had dat gegeven op Pukkelpop 2013, zeg. Of, nog erger, wat er kon gebeurd zijn na het Parijse avontuur van Jim. Hij kon als Chris Whitley of Mark Lanegan in Gent of all places beland zijn, bijna in vergetelheid. En wat kon er nadien niet gebroeid zijn? Aan de toog met Luc De Vos, Bart Koubaa, Daan Stuyven, Aldo Struyf, Tom Barman of met de Fucking De Waele-broertjes? Neen, dat mag ik nu niet gedroomd hebben, zie. Waarom, James Douglas Morrison, waarom?

Unknown