Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Madiba is dood. En dat laat niemand koud. Zeker geen jongen uit het jaar 1969 die opgroeide met het idee dat Nelson Mandela in de gevangenis zat en daar ook zou blijven. Soweto dat net zoals Belfast en Beiroet zouden blijven branden in de hel. Al die jaren lang. Ondanks de vele liedjes, melodietjes en beelden van huilende protesterende Zuid-Afrikanen die me in herinnering voorbijflitsen. Geboren in 1969 en klaar om volwassen te worden in 1990 toen president De Klerk en zijn acolieten eindelijk tot het inzicht kwamen om het hoofdstuk Robbeneiland en Apartheid stop te zetten. Ondertussen hadden wereldberoemde rockzangers als Sting en Bono zo luid geroepen dat zelfs de president van de Verenigde Staten en de premier van Groot-Brittanië luid en duidelijk aan het Zuid-Afrikaanse regime lieten weten dat het genoeg was geweest. Mandela behoort tot de iconen van mijn jeugd. Van de tijd dat ik Sting echt nog een keicoole kerel vond, want hoofdrolspeler bij de totstandkoming van Outlandos d’Amour (The Police), het beste punkalbum ooit geschreven. Idem met bisschop Bono die ik samen met U2 in 1988 nog op het podium van Vorst had zien staan tijdens de Joshua Tree Tour. Met de obligate speech bij Sunday Bloody Sunday en een verwijzing naar de held van Robbeneiland die nu eindelijk vrij moest gelaten worden.Free, free, set them free. Ik lustte er pap van. Bono hing als poster op mijn kamer. Nu vind ik Sting en Bono lang zo punk niet meer, moet ik toegeven. Geef mij maar The Strypes en Arctic Monkeys. Pure onversneden rock ‘n’ roll zonder veel pretentie en wereldverbeterarij. Steek uw vliegtuigen waar de zon nooit schijnt, beste Sting en eerwaarde Bono. Een mens wordt ouder en slimmer. En Mandela is ondertussen vrij. President geworden. Icoon van de 20ste eeuw naast Mahatma Ghandi en John Lennon, mag ik dat zeggen? En hier sta ik dan met mijn gebroken voet in de plaaster en mijn andere voet in een rubberen laars klaar om de laatste gevallen bladeren van mijn bomen uit de tuin te verwijderen. Beseffend dat rock ‘n’ roll weliswaar de wereld kan veranderen maar dat ik godverdorie veel liever mijn onbestemde ziel kwijt wil aan die tien of twintig die mijn verhaal willen horen. Het boek is geschreven, we hebben er met de vrienden van Cirque Constance een goed glas Omer op gedronken. Ik schrijf de ziel uit mijn lijf voor Woesten!? en in Sleidinge werk ik stilletjes aan een nieuw project met licht, geluid en veel theater dat in 2015 de wereld (althans hopelijk toch het Meetjesland) moet verbazen. En zo wil een mens altijd maar zijn ei kwijt. Altijd maar opnieuw. Vertellen. Vooruitgaan. En vooral…. uitkijken naar het volgende Cirque Constance Festival want dat is de tiende editie. En ik beloof je nu al, namens de hele ploeg, het zal er knallen… Vaarwel Madiba. Het ga je goed.

Unknown