Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Ziezo. Het is achter de rug. De tranen zijn opgedroogd. De exports zijn doorgeslikt. De kater is verwerkt. En ondertussen heeft ’t Kabêterken in Eeklo wellicht al veel gekkere trio’s ontvangen aan de toog dan een geniale cameraman met duizend jaar rock ‘n’ rollervaring, een would-be outstanding triangelspeler én mede-oprichter van Cirque Constance met een onwezenlijke drang om alle café’s van Eeklo te gaan bezoeken en een zanger wiens liedje eigenlijk al sinds 1994 uitgezongen is zonder dat echt goed te beseffen. Die laatste heeft met trots en opgeheven hoofd ‘le chapître cirque constance roadshow’ mogen afsluiten met vier eigen boeken, een fles champagne van het merk cava en een dorpsgek er boven op. Bovendien heeft Thé Lau zijn eerbetoon gekregen in het Meetjesland, op het podium van een onbeschrijflijk muzikaal belangrijke N9 (dit is mijn huis). En dat was absoluut nodig, want ooit zette Thé Lau én het Herbakkersfestival én de kerk van Sleidinge in lichterlaaie met zijn doorwrochte liedjesschat.

Maar waarover wou ik het eigenlijk wel hebben? Al Di Miseria natuurlijk! De enige band die ik gedurende de roadshow nog niet live aan het werk had gezien. Iedereen sprak erover. Dus ik was benieuwd. Luister, ik ben maar een arme columnist en zeker geen gezagdragende recensent. Ik wil dat ook niet zijn. Maar toegegeven: Al Di Miseria is niets van wat hun naam doet vermoeden. Ze zijn fantastisch. Het hedendaagse en poppy antwoord op de punkkoninginnen Nina Hagen en Lena Lovitch. Zelfs Siouxsie kwam af en toe eens om de hoek meegluren. Maar bovenal de verfijnde poparrangementen die mij eerder bij Peter Gabriel en Kate Bush brengen. Zes steengoede muzikanten.

Zonder afbreuk te doen aan de andere meisjes vallen twee personen extra op in de set: de zangeres Helene en de bassist/gitarist/arrangeur Jeroen. Sex, drugs en opera. Het doet goed eens een frontvrouw te horen die op een beschaafde manier een welgemeende fuck you in het publiek gooit, absurde humor met een bijtende ondertoon, sarcasme zoals ik het ken van een zekere Nick Cave tijdens de legendarische VPRO-reportage in Berlijn eind de jaren tachtig. Punk mag dan wel dood zijn, maar Al Di Miseria leeft nog. En Helene Bracke is ‘punk’ tot in het diepste van haar ziel. Zij zorgt voor de scherpte. En dan die heel juiste, ietwat berekende maar toch zo mooie en bijna klassieke arrangementen. De muziek klopt als een bus en Jeroen De Brauwer laat zich zelfs niet afschrikken als een kabeltje aan een pedaaltje het laat afweten en de dynamiek van één song daardoor (een beetje) in een put valt. Neen, eens het euvel overwonnen slaat hij keihard terug met songs zoals ze in ‘ons’ circuit niet vaak geschreven worden.

Allez, ik speel nu toch recensentje. Ik kon het niet laten. En net als de (messcherpe!) Novis-zanger Peter De Zutter al zei op het podium: Cirque Constance, bedankt! En in deze: bedankt Hidde, bedankt Sander, bedankt Micheline, bedankt Bert en bedankt Koen want jullie houden altijd die roadshow-winkel draaiende. En dat is veel moeilijker dan af en toe eens je eigen meningetjes spuien in je eigen hoogst persoonlijke column. Rock ‘n’ roll will never die (in het Meetjesland). En dat is dan toch “thanks to you, guys (and girl)”!

Bert