Home » Column » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

ColumnBiezen2

Even diep snuffelen in mijn spullen en plots weer boven water: de single ‘Soms vraagt een mens zich af’ van de Belgische rockformatie Gorky from Belgium! Met op de achterkant het ondertussen legendarische ‘Mia’. Op mijn CD ‘Gorky’ van datzelfde Gorky de handtekening van de drie stichters Luc (‘Bart, schept moed’), Woody en Geert. Naar die CD moest ik niet lang zoeken, die ligt altijd grijpensklaar voor als het even niet meer gaat.

En dan nu de single ‘Closer to the end of sound’ van Biezen met op de achterkant het nummer ‘Too short a lifetime’ over het legendarische b-kantje ‘Mia’. Gisteren ook nog een stevige handdruk en schouderklop van drummer-stichter Geert Bonne erbij. Zo blij… Ik ontkom er niet aan. Mijn ziel en mijn hart is, net zoals vele duizenden Vlamingen, onlosmakelijk verbonden met dat powertrio dat 25 jaar geleden de bronzen medaille haalde op Humo’s Rock Rally. Trouwens, een avond waar ik samen met Peter Ysabie, Rocky voor de vrienden, aanwezig was.

De verwachtingen voor het avondje Biezen van zaterdag lagen dan ook onwaarschijnlijk hoog. Er kon maar 100 man binnen in het Trefpunt in Gent en ik was er, gelukkig, op tijd bij. De heer Erik Van Biesen heeft de hoge verwachtingen meer dan ingelost. Op de debuut-CD van het groepje Foo Fighters uit de Verenigde Staten van Amerika prijkt een ouderwetse revolver. Van ‘This is a call’ tot ‘Exhausted’ schreeuwt Dave Grohl zijn verdriet uit over zijn overleden vriend Kurt Cobain. Het geworstel met een verleden van gescheiden ouders, de invloed van middelen en –vooral- de angst om het gezin te verliezen waar hij zo naar verlangde, had Kurt niet aangekunnen. En zijn beste maten begrepen het niet.

Grohl, leeftijdsgenoot van me, heeft het nooit toegegeven maar die eerste plaat was wel degelijk een verwerkingsproces en tot de rockumentary ‘Sonic Highways’ toe, vind je die zoektocht naar de verloren geniale vriend in zijn muziek terug. Vooral de reportage over Washington DC draag ik de rest van mijn leven mee in mijn hart omdat het precies ook Gent had kunnen zijn.

Van Biesen heeft het in ‘Koppen’ goed verwoord. De eerste versie van Mia klinkt als rechttoe rechtaan punkrock met een om aandacht schreeuwende interessante zanger Luc De Vos daar bovenop. Een powertrio zoals toen ook Nirvana in de maak was, gemodelleerd naar groepen als The Pixies, Green on Red, The Replacements, The Germs, The Clash… In die traditie is Gorky met y geboren en heeft Gorki met kleine i zich verder uitgebouwd tot het beste wat je live in Vlaanderen in de eigen taal kon meemaken. En Gorki met kleine i, dat is dan de invloed van vooral Luc Heyvaerts en Erik Van Biesen die aan de powertrio punk een flinke scheut muzikaliteit toevoegden. En die hele carrière lang manager Noele die detail a tot detail z voor Luc De Vos en ‘zijn jongens’ regelde en in orde bracht.

Gorky/i was een geschenk voor veel mensen, zoals Nirvana dat ook was. Net als Nirvana had Gorky het ook niet ‘zomaar’ allemaal uitgevonden. Ten bewijze: Noordkaap in dezelfde rockrallyfinale. Die noodkreet zat er aan te komen en het was de periode Sex Pistols tot Duran Duran die de hoofden van onze generatie in een bepaalde richting duwde. Een noodkreet inderdaad, want ook Luc De Vos kampte met nogal wat verleden (als jonge jongen zijn papa verloren) en dat hoor je telkens weer in zijn liederenschat tot en met ‘Research & Development’.

En nu is er dus Biezen. Ik heb in het Trefpunt een prachtige band gezien die muzikaal wel nauw verbonden maar eigenlijk ook weinig schatplichtig is aan de sound van Gorky/i. Dat geldt evenzeer voor de Foo Fighters ten opzichte van Nirvana. Dat Erik Van Biesen podiumprésence bezit, dat wisten we al sinds The Paranoiacs. Dat er echter een prachtige frontman in hem schuilde, dat wisten we niet. Zoals we het ook van Grohl niet konden vermoeden in 1995.

Ik heb tijdens het concert van Biezen in Trefpunt een band gezien met steengoede muzikanten. Wat een gitarist, waw. Ik heb muziek gehoord die flink beïnvloed is door de ritmesectie (100% Gorki) en ik heb de tijd gehad om vast te stellen dat Bert en Erik waanzinnig goed zijn op hun instrument. Ik heb vastgesteld dat het gebruik van blazers in de rock ‘n’ roll sinds The National weer keihard ‘in’ is. En wat Biezen betreft is dat terecht. Ik heb naar een boeiende verhalenverteller staan luisteren die zijn gevoelens perfect weet te boetseren in muziek, in klank en in woord. In die zin overstijgt Biezen zelfs de gratuite vergelijkingen met The Editors, Tindersticks, Nick Cave en andere ‘donkere jongens’. Maar met een Echo & The Bunnymen-cover sloeg Biezen zelf de nagel op de kop. Zo bracht Biezen mij terug naar een ander verleden dat ik met veel muziekliefde in me draag: de new wave mét inhoud. New Order. De basis van The Manchester Scene. Hier ook weer knipoogje naar Gent begin de jaren negentig.

Bovenal heb ik de tragiek gehoord van vrienden die hun maat, hun diamant en hun steunpilaar verloren zijn. En dat vijf maanden na 29 november. “Wij treuren niet langer dan nodig over dingen waaraan niets valt te doen. Ondanks de tegenslagen doen wij altijd verder. Wij zijn zo jong, we zijn zo jong.”  Erik Van Biesen heeft heel goed naar de wijze woorden van zijn kameraad geluisterd. Hij heeft een klap gekregen. Hij is omver geblazen. Hij heeft zich rechtgesteld en hij heeft gereageerd op de manier die hij het beste kent: de muzikale manier. Chapeau, Erik. Je mag fier zijn, Bert en Roeland. En jij ook, Frieda. Ik schep moed.

Tip! www.gorki.be

Bard