Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Liefste Constance,

 

’t Is lang geleden, maar ik verricht momenteel slavenarbeid, ergens in een koude kelder in Eeklo. In the middle of nowhere. Die gasten van Cirque Constance zitten voortdurend op mijn kop. Wanneer ga je dat boek schrijven? Wie ga je interviewen? Staat alles en iedereen er wel in? Vooral een zekere J.D.W. uit S.-J.-I.-E. is daar nogal extreem in. ’s Nachts stuurt hij me foto’s van Eddy Wally, Zatte Rita en de ‘shakra loving’ Ingeborg op mijn mailbox. Om toch maar iets over hen te publiceren. Alsof hij hun manager is. Als het hem invalt, contacteert hij me. Voortdurend kijkt hij over mijn schouder naar mijn laptop. Ik word er een klein beetje kierewietjes van.

Ondertussen zie ik rock’n roll niemandsland evolueren. Hier in de polder staat nog geen Haçienda zoals in Manchester. We hebben wel een haven in de buurt, met Nick Cave-trekjes by the way. Maar Peter Hook van New Order moet hier nog geboren worden. Al zitten de De Waele-broertjes er niet ver af.  Er broeit wat, dames en heren. Ik denk aan Jurgen De Blonde en Karen Willems. Jamsessie van gezien. Wat was dat, man? Het leek wel een echte Man’ rave, daar in de Huysmanhoeve. Lekker op het randje van de illegaliteit. Tussen de koeien en de appelbomen. Zonder veel pillen, weliswaar. Maar met creativiteit. En een wazige sfeer. (of lag dat aan de Export?) Ik loop een beetje ‘Manchester’ te wezen. En dat heeft niets met voetbal te maken.  Integendeel. Wel met de Stone Roses die naar Pukkelpop komen. Nostalgie. En toch zo hedendaags. Toch nog bij de tijd. Ook al zijn ze een tijdje weg geweest. Een kleine twintig jaar namelijk. Tussen hangen en wurgen. In de wereld van roze kalfjes en blauwe konijnen. En van beestjes die overal kruipen over het lichaam wanneer de tapinstallatie leeg blijkt te zijn.

 

Zo’n ravegevoel heb ik jaarlijks tijdens het Cirque Constance Festival. Mag ik hierbij een oproepje doen? We zoeken nog volk om een beetje te helpen. Want een weekendje flippen is heel fijn, maar er moet ook nog een beetje gewerkt worden. Doet me er aan denken. Ik heb gezien dat The Evil Pony’s gaan optreden in Den Eiktak op de Markt in Eeklo. Dat noem ik nu muzikale vernieuwing zie. Overtuig de biljarters en traditionele cafégangers in Eeklo dat Tamboer nog leeft en naar de naam Manu luistert. In het hart van de Markt, al eeuwen lang de ziel van dat klein textielstadje langsheen het Schipdonkkanaal. Prettig gestoord. I love it. Het mini-Manchester van ’t Meetjesland, met enige zin voor overdrijving. Miljaar, ik ben hier graag. Maar nu moet ik weer rusten. Tot gauw. Slaap zacht.

 

Unknown