Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

In Valencia snuisterde ik vorige week in een platenwinkel à la Music Mania naar vernieuwende dingen, liefst Spaans en liefst uit de regio. Niets gevonden. Alle clichés op een rijtje en weer terug. Veel superoubollige metal zonder ziel. Veel slechte pop. Mijn vriend Gio, getrouwd met een Madrileense, legde zijn hand op mijn schouder en sprak de legendarische woorden: “Bard, doe geen moeite. Ik zoek al jaren naar ‘dé diamant van Spanje’, maar dit bestaat niet. Naast Manu Chao en zijn omgeving is er niks. Ik vind het ook heel jammer, maar ik heb er mij bij neergelegd. Als ik mijn Spaanse vrienden vijf Gentse bands laat horen, vallen ze van hun stoel bij het horen van zoveel kwaliteit.”

Wat maakt dan het verschil? Want laat ons eerlijk zijn. Rock’n roll is een onderschatte vorm van poëzie. Maar rock’n roll is ook een overschatte vorm van muziek. Met twee akkoorden maakt een beetje songwriter al een beklijvende song, toch? Kijk naar Gorki. Wat beklijft eigenlijk? De basisakkoorden. Neen. De ‘groove’. Ja, maar. De engelenstem van Luc De Vos. Tja, neen zeker maar op een bepaalde manier dan weer wel. De woorden. Natuurlijk wel. Het idee. Heel zeker. De waanzin. Absoluut. Alles samen noemen we dit een concept, een verhaal. Een ‘feel’ om echte muzikantentaal te gebruiken. En wat drijft boven? De poëzie. De brave hoer Martine. Geniaal. Doe je hoerenkleren aan om naar te kijken. Da’s beklijvend. Da’s rock’n roll. Da’s “feel”. Ziezo, korte samenvatting van mijn gesprek met de Eeklose muzikant Gunter De Leu, die al een tijdje in Gent woont en onder andere actief is bij Renée, La Jazzita en Maximum Basie. Zeker eens opzoeken. Jazzstudio gedaan, les gevolgd bij grote namen, talent. Heerlijk toch? Het zijn zijn woorden: goede muzikanten vind je genoeg, fantastische stemmen zijn er maar een paar. En ik voeg daar aan toe: het idee is allesbepalend.

En voor ‘het idee’ moet je een bepaalde neus hebben. Net als Jan De Boever van N9 in Eeklo mag je Pablo Smet, de organisator van Jazzenede, voor Meetjesland op dat vlak wel een echte referentie noemen. Hij heeft de neus (en het haar). Hou die Strandpaalboys van Assenede maar in de gaten. Vroeger bij Debuutrock was het net zo. De gebroeders De Waele, Stef Kamil Carlens (met A Beat Band), Gabriel Rios (met Nothing Bastards) en Metal Molly: allemaal mooi de Asseneedse revue gepasseerd. Of waar een dorp groot kan in zijn. Alleen ging het toen vrij ongemerkt voorbij welke namen daar de revue passeerden.

Nu gaat het met Jazzenede net zo. Want, vinden Pablo en zijn Jazzeneedse vrienden, jazz is meer dan jazz alleen. Het is een “feel”, een manier van leven, een manier van muziek ‘beleven’. In elk geval is een open geest belangrijk bij het bekijken en beleven van groepjes uit de buurt. Ik probeer me altijd toch in te leven in hun verhaal, of te drijven op hun drang naar schoonheid, drang naar erkenning of angst voor het onbekende. Of alledrie. En dan heb je zeven op tien keer een goed optreden gezien. Met een open geest.

Om nu eens keihard van jazz weg te surfen. Ik durf zonder blozen al het voorgaande op Powerstroke toepassen. Groove? Yes! Stem? Yes! Poëzie? Reken maar van yes. Metalsongs zijn vaak vijvers met diepe gronden, een duik in het zwarte waar we allemaal mee kampen. Dus dit fantastische Meetjeslandse Powerstroke behoort heel zeker tot de “Feel”-groep, dat weten ze tot in Wacken Duitsland.

Goedgekeurd Vos? Het doet er mij aan denken dat ik met Luc De Vos (hij op de aftandse fiets van mijn zus) naar De Beevende Hazelaar aan de Lembeekse Bossen ben gefietst, al pratende over rock’n roll en de zin van het leven en zo. Ik ging toen zodanig op in De Beevende Hazelaar en de vele verhalen rond die plek, dat hij waarschijnlijk dacht dat ik zot was.

Unknown