Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

11 11 11. De elfde van de elfde maand in het jaar elf. Voor mij geen weekend als een ander. Wel een weekend vol muziek. Donderdagavond, in een klein zaaltje in Merendree, vergaapte ik mij aan het zangtalent van Kathleen Vandenhoudt en Pascale Michiels, die je wel moet kennen van de serie Flikken op Eén. Twee steengoede zangeressen met covers van onder andere Waits, Michelle Shocked, Neil Young. Op het einde van het concert, ten voordele van Swaziland, sprong ook initiatiefnemer Geert De Waele op het podium en brachten ze samen een nummer van Kris De Bruyne. Kippenvel. Mijn held Jurgen De Wever heeft het niet begrepen op Kathleen Vandenhoudt. Maar deze dame kan toch echt wel in alle zangregisters tasten. Natalia, neem me niet kwalijk en ik onderschat haar niet, heeft nog wat te leren van La Vandenhoudt. Maar Jurgen heeft gelijk, er moet wel een reden zijn waarom je met die stem en dat talent niet ergens met een limousine rondscheurt in Amerika ‘from town to town’. Ik ken de reden niet. Allez, het is wat het is, ik had een goede avond daar in Merendree.

Op 11 november zelf was ik, geheel toevallig, getuige van het jaarlijkse herdenkingsmoment aan het monument voor de gesneuvelden in Sleidinge. De fanfare speelde er mooie liederen. Hun dirigent Wim Lasoen doet misschien een belletje rinkelen. Ik wik mijn woorden, maar dit is echt één van de grootste muzikale talenten die het Meetjesland ooit voortbracht. Hou hem in de gaten. Al heb ik er nog ééntje achter de hand. Zaterdagnamiddag zag ik op de markt van Eeklo een mini-concert voor Q-Music van Tom Dice. Toch één van de ontdekkingen van Cirque Constance, nietwaar? Hij heeft één liedje gezongen en het bleef aan de ribben plakken. Opnieuw kippenvel. Hij kreeg de hele met zon beladen markt stil. Tom Dice is een ferme zanger. Hopelijk blijft die jongen nog groeien, want die heeft na het Eurosongfestival nog meer in zijn mars. Daar geloof ik sterk in. Een carrière à la Milow moet mogelijk zijn. Als hij focust op zijn songs. En niet te veel op de BV-shit. Of andere wereldse verleidingen.

Zaterdagavond vergaapte ik mij in de Charlatan aan Lula Sweet tijdens hun CD-voorstelling. De ogen van het mannelijk deel van het publiek dwaalden voortdurend af naar de bassiste, want die stond daar weer aandoenlijk een lekker wijf te wezen. Een enigma, deze dame. De Cleopatra van de basgitaar. Vier talentrijke muzikanten en na een paar jaar begint de mayonaise serieus te ‘pakken’. Frid, de Evergemse drummer, verdient dit ook want hij timmert al jaren aan de weg met heel veel inzet en liefde voor rock’n roll. Schone mens. Werken loont, zo zie je maar. En de tweede single is een dijk van een song. Volgen, die handel!

Over dijken van songs gesproken. Donderdag ga ik naar Elvis Costello in het Koninklijk Circus. Het zal de vierde keer zijn dat ik hem zie. Eén keer met band en toeters en bellen op Werchter, één keer met een beperkte bezetting op Dranouter en één keer helemaal alleen op Torhout. Toen pakte hij op zijn ééntje de hele weide in. Tot en met de laatste 50000ste aan de biertent lallende gek. Iedereen was in de ban van Costello. Op zo’n moment denk je gewoon: “Mannekens daar in het Meetjesland en in het Gentse, gooi toch al uw gitaren, samplers en drums op één groot kampvuur en luister samen naar I want you.” Want waar zijn we dan in Gods naam nog over bezig?

Unknown