Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

De Eeklose band Jerusalem Syndrome in de Lotto Arena. Het voorprogramma van White Lies. Ik kan het niet helpen, maar ik ben het aan Meetjeslands Muziekplatform een beetje verplicht hier meteen op te reageren. Breaking News zeg maar. Ik ken de jongens van ‘Het Syndroom’ niet persoonlijk, maar ik denk dat ik ze nu toch al vier keer op een podium heb gezien, waarvan één keer heel vroeg in hun beginperiode. Ik weet dat ik toen dacht: The Kooks met nog werk aan de winkel. Ze zagen er al super rock ’n roll uit, maar de groove ontbrak nog een beetje. Ongelofelijk eigenlijk wat muziek kan betekenen in een mensenleven.  Je start, bijna uit zottigheid, met een groepje. Je rommelt maar wat aan, maar het is zo plezant dat je er keihard begint voor te gaan, je begint eraan te werken.

En soms komt het niet, maar soms plots wel. En dan is het niet meer te stoppen. Die gasten hebben er keihard voor gewerkt, in zichzelf geloofd en tekenen nu voor strakke songs met een Britpop-sound die nauwelijks weg te steken en eigenlijk heel on-Vlaams is. Chapeau mannen! Goed gedaan en toch alweer een pluimpje op de hoed van de Cirque Constance-boys en -girls die er toch maar weer lekker in geslaagd zijn om één van hun adepten te zien scoren. Dat geeft een ongelofelijk gevoel. Toen Jerusalem Syndrome in Sleidinge de Roadshow won, vond ik al dat ze enorme stappen vooruit hadden gezet. Maar met de zevenmijlslaarzen die ze nu aan hebben… Waar gaat dat eindigen? Ik zie dat ze bij SonicAngel zitten (o.a. Maurice Engelen). Dat is alvast iemand die een hart heeft voor zijn artiesten en met zijn ervaring hen de goede weg kan doen inslaan. Da’s ook het geluk van Tom Dice trouwens. Goed omringd zijn, geloven in je zaak en dan kan alles. Zo zie je maar. Ik hoop ook dat Studio Brussel zich niet beperkt tot de wedstrijd waarin Jerusalem Syndrome de beste was. Dringend tijd voor Stubru om weer zijn taak van nationale muziekzender op zich te nemen en het gezever in de micro een beetje achterwege te laten. Geef Jerusalem Syndrome waar het recht op heeft, een stevige kans om in de Belgische muziekwereld iets op te bouwen.  Wij duimen mee. En Otto-Jan Ham: ze hebben wél een mooie groepsnaam. Steun die mannen, toon hen de weg. Want jij kent er ook iets van. Speel terug die rol van rock’n roll. Neem een voorbeeld aan wat er in het Meetjesland is gebeurd.

Het gaat hier nogal zijn gangetje in het Meetjesland, is het niet? Als ik de clipjes bekijk die de laatste maanden op het Meetjeslands Muziekplatform zijn gepost: zo professioneel, zo goed. Dan kan ik alleen maar vaststellen dat Tim, Koen, Jurgen, Micheline, Sofie, Laurens, Bert en companie geen funky dromers waren toen ze het warrige concept Plan B, Cirque Constance en het platform op poten begonnen te zetten. Ik vond het van in het begin fijn om superfan te zijn van dit bendetje anarchisten en langharig werkschuw tuig  dat tegen alle wetten van de muziekwereld in hun rock’n roll-hart lieten spreken. Organiseren om anderen zich te laten amuseren. Natuurlijk zijn het nog altijd de groepen zelf die het moeten doen. Het talent is er, of het is er niet. Ik kan er een beetje van meespreken. Maar als het klimaat ten noorden van de expresweg niet wordt gecreëerd. Als er geen interesse en enthousiasme is voor zoveel al te gekke creativiteit, dan is Rocking Meetjesland een stuk stiller dan het nu is. Daar blijf ik van overtuigd. Constance, mij kan je krijgen.  En al mijn liefde ook. Met één vingerknip. En nu duimen voor de Syndrome-kids. Ga ervoor boys. Doe mij maar een groupie of vier. En neem er zelf ook ééntje.

Unknown