Home » 2008-2014 » Bard’s Meetjeslandse Muziekcolumn

Als Jasper Steverlinck zingt, dan moeten de engeltjes zwijgen. De hele kerstvakantie lang. Punt. Net terug van een optreden in De Herbakker (Eeklo). Arid was fenomenaal. Het is nu al een putje in de nacht en nog steeds tracht ik het kippenvel in mijn armen en mijn nek terug te duwen tot mijn normale huid zijn perzikzachte teint terug neemt. Wat een stem heeft die man, wat een talent.

En hij blijft er zo bescheiden bij. Ik heb het geluk gehad na het optreden een praatje te hebben mogen maken met hem. Hij, Jasper Steverlinck, wat mij betreft één van de weinigen ter wereld die in staat zou bij het Britse groepje Queen de genaamde Freddie Mercury te vervangen. Een jaar of twee op tournee en Jasper zou gewoon het ‘koninkrijk’ België kunnen opkopen. Ik zie het al helemaal voor me. En ik kan altijd, later, tegen mijn toogvrienden zeggen dat ik hem één van zijn eerste optreden zag doen en dat de hele kermistent in Evergem-Belzele paf stond van een jongentje van 14 jaar, Jasper. Ook als vervanger van de genaamde Jim Morisson bij het groepje The Doors zou deze jongen niet misstaan. Toen al niet. Nu al zeker niet.

Ja, je komt het als rock’n roll-liefhebber niet te vaak tegen, dergelijk supertalent. Hoewel, ik moet als muziekliefhebber voor het geluk geboren zijn. Want ik mocht ook de op- en neergang van het Eeklose groepje Ze Noiz meemaken. Uit het niets door Humo’s Rock Rally in Vlaanderen aan de top gezet, uit het niets alweer uit de ether gebonjourd omdat de zanger het wel eventjes gehad had met de rock’n rollmaffia in Vlaanderen. Hij wou grote kunst beoefenen en zijn ziel niet bevlekken. Alle begrip. Maar Bart Van Den Bossche, toen een heel unrock’n roll begrip in Vlaanderen vanwege een schlagerige naamgenoot, was voor mij begin de jaren negentig wel een superheld. Had Jasper een stem die de engelen tot zwijgen kon bewegen, dan was zanger Bart van Ze Noiz (later schrijver Bart Koubaa) het interessantste podiumbeest dat ik ooit aan het werk zag. Ik zag Ze Noiz niet alleen in het Beukenhof van Eeklo maar zag ook optredens overal in de streek en vooral, dicht bij mijn kot, in Kultuurkaffee in Brussel. Ze Noiz was theater, Ze Noiz was magie, Ze Noiz was (en ik wik mijn woorden) pure waanzin. Dit had met gitarist Zaman te maken, maar vooral met Bart Koubaa. Ook hij mag zonder schroom solliciteren bij het groepje The Doors. En liever vandaag dan morgen, want ik ben er godverdomme van overtuigd dat Bart Koubaa het nog steeds in zich heeft. Alleen, Bart wil het niet meer. Jammer. Maar helaas.

En de radio klonk verder. Heel ver. In de verte zelfs. Hoor ik daar Trashbeatz van Wippelgem kabaal staan maken op slecht gerecycleerd gerief? Of is het mijn amigo Tom Meiresonne die met zijn trombone de engeltjes gebiedt te zwijgen. Het zijn immers niet alleen de zangers die mensen tot kippenvel bewegen. Ook de trombonist is daartoe in staat, net als de gitarist Marc Van De Veire bijvoorbeeld of de accordeonist Chris Bruggeman. De helden van De Rozenen Chambrans uit Wippelgem. Mijn helden. Mijn thuishaven waar ik ooit in de kleuterklas zat. Zie, zo ver brengt mij een avondje rock’n roll. Tot het diepste van mijn ziel en mijn verleden. Het hoeft niet altijd Werchter te zijn. Maar ook daarover kan ik, met Jasper in gedachten, nog uren over uitweiden.

 

Unknown