Home » 2008-2014 » Bards Meetjeslandse Muziekcolumn: MEEWIND

Meewind in de zeilen. Een beetje de formule herdenken, een beetje ‘condenseren’ misschien, en volgend jaar doen ‘we’ het opnieuw. We, het moet gezegd, dat is vooral de muziekclub N9. Maar wij van Cirque Constance en ’t Meetjeslands Muziekplatform, Meetjesman, Comeet en ook Pablo Smet van de music underground store ‘A Flying Kiwi Experience’ kunnen tevreden terugkijken op deze samenwerking met de grootste cultuurmaker van Eeklo en omstreken.

De platenbeurs draaide op volle toeren al van tien uur ’s morgens. Toen ik om elf uur zo nog wat slaapdronken in de buurt van N9 fabriek opdook, was het effe schrikken dat muziekliefhebbers zo vroeg uit de pieren duiken om aan vinylonderzoek te gaan doen. Maar ja, om half twaalf moest ik al een eerste gast interviewen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Toch een 25-tal luisteraars per gesprekje die dag en heel veel interessante dingen die gezegd zijn. Daar moest en zou een geschreven verslag van komen. En, kijk nu, de interviewer duikt ook graag in de pen. Komt ie…

Sylvie De Pauw. Sla me dood. Ik had er nog nooit van gehoord. Maar ze is een 33-jarige streekgenote waar we fier mogen op zijn. Gensters slaan in de klassieke muziek en podia betreden over de hele wereld, het is niet iedereen gegeven. “Zalig om muziek te spelen en bovendien ook al die landen te ontdekken.” Via de muziek kom je niet dichter bij de mensen uit die landen. Er blijft de afstand tussen muzikant op het podium en de luisteraar, hebben we begrepen. Maar dat klassieke muziek ook alles met passie te maken heeft, dat komen we heel gauw te weten. “Toen ik zes was, maakte ik al een tekening van mezelf als zangeres. Als klassieke zangeres, ja. Dus dat heeft er heel vroeg ingezeten. Jammer dat mijn mama die tekening heeft weg gedaan. Het toont aan dat ik al heel vroeg die interesse had.”
Wel pas laat begonnen met zingen. “Maar dat is niet slecht, weet ik nu”, zegt Sylvie. “Kinderen heel jong die stemoefeningen en ademhaling aanleren, is niet zo goed. Op mijn achttiende die stap zetten, was een heel goede keuze. Ergens is dat een zegen, dat ik niet uit een ‘klassieke muziek-milieu’ kom, zoals veel van mijn collega’s.” Passie, zei ik, en ik zag ontroering in Sylvie’s ogen toen ze vertelde over haar grootste muzikale avontuur. Een tournee met muziek waar ze als sopraan hele hoge noten moest nemen, een specialiteit. “Met vijf zangers haalden we daar een unieke hoogte en dat was echt prachtig.”

Meteen over naar Byron Bay. En ik kon niet wachten om de vraag te stellen: die DIY (do it yourself)-tournee naar Catalonië, hoe begin je daar aan in the first place? Zoals alle goede ideeën dus. Na een avondje stappen aan de toog. Dries Lybaert is op dreef. Het ideetje van een vriendin die in Barcelona had gestudeerd en een andere Erasmus-student die via via enkele contacten een leuke clubtournee kon boeken. “Zonder externen ben je in het buitenland niks”, klinkt het resoluut. Dat heeft hen in een tweelandentorunee gebracht. Twee landen, inderdaad, want het eerste optreden was in Andorra La Vella. “Op zich een leuk optreden”, vertelt Tom Verstappen. “Maar toen we Andorra wilden uitrijden, bleek dat we voor onze instrumenten niet de juiste papieren hadden. We konden niet bewijzen dat we ze in België hadden gekocht en legaal Spanje binnen brachten. We hebben moeten rondrijden via Frankrijk.” Nu is Andorra een klein land, maar in de Pyreneeën een bergpasje omrijden om dan even verder opnieuw van Frankrijk naar Spanje, daar ben je toch eventjes zoet mee. Ze hebben maar ternauwernood de afspraak in een tweede club kunnen halen. Verder: soms eens een optreden voor tien man en een paardenkop. Maar ook één optreden met meer dan 100 aanwezigen. En vooral iets daartussen.
Een geslaagde missie was het zeker. Bijkomend voordeeltje in België: extra publiciteit voor een band die daar in slaagt. Ondertussen staat ‘God Only Knows’ in De Afrekening en timmeren deze jongens verder aan de weg. Iets zegt me: deze zomer wordt de zomer van Byron Bay. Let maar op.

De eerste reeks interviews sloot ik af met Bregt De Boever van Pura Vida. Wat mij betreft het meest verrassende verhaal van allemaal. En eigenlijk zou dit muzikale verhaal alleen al een reden moeten zijn voor een tweede editie van Cirque Constance, ’n eigenzinnige kijk op rock ‘n’ roll niemandsland. Een jongen van Sint-Maria-Aalter, het Jamaïca van het Meetjesland. Op de grens met het verre West-Vlaanderen en sterk beïnvloed door de lichtjes megalomane grootstedelijke allure waar Crembie Boy toch zo graag mee uitpakt in zijn hoofddorp enkele boogscheuten verder. Klein Londen, Groot Kingston… in Vlaanderen.
Ik ben er hier niet mee aan het lachen. Want ik vind, dat als (en ik adem even voor een grote zin) legendarische reggaenamen zoals Lee Scratch Perry en The Congos (zoek het alstublieft op!) een jongeman uit Sint-Maria-Aalter of all places uitnodigen om in Kingston mee aan hun splif te gaan prutsen dan ben je Godverdomme de coolste Meetjeslandse motherfucker die ik ooit tegen het lijf ben gelopen. Says B.A.R.D. En ik meen het. Echt. Gewaardeerd als Vlaamse zanger in Jamaïca en als producer, platenbaas en ook veel, cfr. Byron Bay, DIY. Checken die handel. Ik weet hier nog veel te weinig over, maar ik ben fan. Sowieso.

Na de pauze dan de beurt aan Erik Van Biesen. Deze krijger heeft weinig geheimen voor me, maar telkens als je Erik aan de tand voelt over muziek, dan krijg je een stroom van prachtige woorden over je heen. Eén woord stel ik centraal tijdens ons gesprek: GROOVE. Alleen al de Dendermondse manier waarmee Van Biesen ‘da moe groeveuh joengeuh’ over je heen laat gaan: kippenvel. Van Biesen ziet er al zijn leven lang een gevaarlijke rock ‘n’ rollkrijger uit. Maar vraag aan zijn madam Frieda. Een lievere gast bestaat er gewoon niet. En daarom is hij niet alleen uit volle overtuiging een vaste waarde binnen Gorki, hij is ook een leraar/inspiratiebron/motor voor veel muzikanten. Popcollege en de vele Rockfabrieken en Poppunten die er aan vooraf zijn gegaan: hij heeft altijd gepleit voor degelijke rock ‘n’ rollopleiding, los van de klassieke conservatoria maar met dezelfde wil en hetzelfde streven om kwaliteit te brengen en om ‘het vak’ rock ‘n’ roll naar waarde te schatten.
Met Erik loop je het gevaar om, als het over muziek gaat, je urenlang verdrinkt in zijn visies over goede producties en fantastische gitaren. Hij is ook een veelvraat aan kennis van knopjes tot en met het artistieke resultaat. Het moet niet altijd ‘grote en ingewikkelde muziek’ zijn om goed te zijn. Hij citeert Luc De Vos als het grote voorbeeld. “Hoe banaal sommige van zijn zinnen lijken, Luc De Vos beroert je. Daar maakt hij het verschil voor Gorki. Daarom is Gorki zonder hem iets wat niet kan.” En bidden wij nu allemaal samen: onze Vader die in de Hemelen zijt, geheiligd zij Uw Naam…

Meteen de beurt aan Bart Koubaa, want een splinterbom moet ontploffen en hij moet dringend gaan soundchecken in N9 villa. Tijd voor een heerlijk warm gesprek en woorden die dansen als in een echte Koubaa-roman. Van Biesen heeft de toon gezet, maar nu kunnen we een blaadje papier van de grond rapen en de hele N9-fabriek verstoren. Zo stil is het. Mijn idool noem ik hem. Hij heeft dat niet graag. Maar ik ben dan ook niet geboren om mensen te behagen. En mijn moeder heeft mij geleerd om altijd mijn goesting te doen. Dat doet Koubaa ook, denk ik dan.
Het verhaal inderdaad. Ik scoor meteen, want dat is de plek van zijn ziel. Om die reden zou Koubaa 25 uur per dag aan zijn laptop zitten. Om te schrijven, schrijven, schrijven. Hij gaat daar toch moeten mee opletten, Rico, want er zijn volgens mij maar 24 uren in zo’n dag. Als daar maar geen burn-out van komt. Ik noteer dat alles groove bezit, dat passie belangrijk is, dat creëren als ademen is en ook dat als Zaman en Rico een amicale band hadden gehad zoals Bono en The Edge dat er misschien wel geen twaalf romans en twee Ze Noizplaten waren geweest maar twaalf Ze Noizplaten en twee romans. Het had gekund. Maar het is goed zo. Want zoals mijn moeder zegt: “Ge moet altijd uw goesting doen, Bart!” Altijd. Die avond speelde Buckey Down een zeer goed concert. Ik moest de eerste nummers serieus op zoek gaan naar de Koubaa-magie. Maar Donovan bracht raad en de splinterbom ontplofte, zijdezacht.

Ik luister in de auto momenteel naar een driedubbele Dylanverzamelaar. En na een ronde of drie ben ik weer enorm van Bob Dylan gaan houden. Eén Rock Torhoutconcert vele jaren geleden had de liefde doen bekoelen. Maar ik ben opnieuw helder van geest. Donovan en Dylan zijn de échte genieën van onze tijd. Of Django Reinhardt. Wat me naadloos bij Marie-Anne Standaert brengt. Ik kende haar van gezicht. Ik hoorde haar al spelen bij The Shakers. Schitterende instrumentaliste, maar niets deed me vermoeden dat deze Adegemse dame het hele jazzrepertorium bijeen blaast en bovendien les geeft in Gent, Kortrijk en Rijsel. Een resem adelbrieven en een belangrijke boodschap. “Als je geen les kunt geven, blijf er vanaf.”
Het lesgeven gecombineerd met vooral graag spelen en de eigen projecten. The Hop-sh-bam Connection en Misstriosho. De dans en de initimiteit. En vele tientallen andere projecten. “En ook de droom om meer en meer mijn muziek op het bord te toveren. Ik heb heel lang geaarzeld en toch zat ik ook met het gevoel ‘dat kan ik ook’. Dat wil ik doen”, voorspelt Marie-Anne. We kunnen nauwelijks wachten. Een vrouw die weet wat ze wil. Met roots in de fanfare. Het her en der gaan spelen om andere fanfares en harmonieën qua niveau tijdelijk op te krikken en ook haar verleden van de Verenigde Vrienden in Adegem, daar heeft ze ‘stop’ tegen moeten zeggen. Want jazz beheerst nu haar muzikale leven en steeds dieper wrocht ze zich in de gevoelswereld van die jazz. Een prachtige strijd toch?

Fanfare. Dat is ook het verhaal van Micha Vandendriessche. ’t Schoon Vertier is één van die eerste Gentse ‘nieuwe’ fanfareorkesten. Doet een belletje rinkelen? Uiteraard, zij stonden al op Pukkelpop, Werchter, Gentse Feesten, Cactus, noem maar op. Opgericht samen met zijn vrouw Lieselot. Micha ten voeten uit. Speelvogel. Speler. Toen hij nog in Belzele woonde, ging ik hem vaak opzoeken. Hij was nog heel jong. Nauwelijks 17 en hij woonde alleen. Een huis, niet veel groter dan een tuinhuis. Maar ook met tuin en zelfs met een (kinder)zwembad. Cosy, netjes, de eigen groenten. DIY, hij heeft het uitgevonden. Hij was een baron in het Verdegemstraatje, zijn eigen bevochten vrijheid. Rijk met de middelen die voorhanden zijn. Doe het hier, nu en intens. Micha zegt dat hij beroepsmuzikant is en vijf minuten later is dat ook zo. Hij neemt die beslissing en maakt er iets van. Micha ten voeten uit. Heb ik veel van geleerd. Het is een levenshouding bijna.

En dat trekt zich door naar het einde van de Meewinddag. De Portables, over de zelf bevochten vrijheid gesproken. Die klanken, die zweverigheid, die vaste kadans en dat vaag referentiekader waarin je naar allerlei melodieën wordt gezogen. Ik zweef weg en de meewind drijft me. Dylan op mijn weg. Donovan als breuk naar de magie. En hemelse melodieën. Volgend jaar opnieuw?

Bert