Home » Column » Een ‘brother’ boven Onteigend aan de kreken morgen

Een ‘brother’ boven Onteigend aan de kreken morgen

“In November, we lost a brother who is very close to our hearts.

With a group of friends, we decided to commemorate him by organizing a small scaled festival. We take this initiative because we are certain that’s one of the ways he would have wanted to be remembered.

What you guys have to know, is that we originally wanted to organize a big birthdaybash for all our friends, when he was still with us. A couple of our mates who are born in November, including him, already had a few meetings and had really big plans. This is yet another reason to organise this festival and spread his message everywhere.”

Redlab, Balder. Een regenboog boven Waarschoot. Ik was er niet. Andere generatie. Hoor er niet echt thuis. Maar het verdriet zegt me iets. Ik ken de ouders van hun brother wel en mijn hart bloedt als ik aan hem denk. Als ik aan hen denk. Mijn generatie, zo dicht. Als ik aan al zijn vrienden denk, die generatie, voor mij al heel ver. Of aan het krijtbord in het jeugdhuis ’t Ende van Waarschoot. Plots weer heel dicht. Moedeloos en triestig word ik ervan. Maar dan denk ik ook aan een ongevraagd verschenen regenboog boven Waarschoot, de mooie maar dubbelzijdige woorden van het Gentse Uberdope waar ik van hou, zes letters in de sneeuw van de Alpen en ik luister naar Focoltone 3468 van het groepje Maine Coon. Dan denk ik ergens een eerste letter van begrip of van thuiskomen te ontwaren in de donkerte van mijn gedachten. Het kan niet alle dagen jaarmarkt zijn in Eeklo, jongens. Andere generatie, andere taal, andere muziek, zelfde verdriet. Ik ga diep mee in de gevoelens die Mathias Stal (alweer hij…) en Lennart Corthals in hun raves stoppen, de synths, de gitaren. Verslavende ritmes van Geraard Buyck. Diy hoor ik bassist Witse De Coninck uitleggen, de kracht om elk dingetje zelf op te nemen en te releasen. Do it yourself. We nemen dat heel serieus, klinkt het. Het is niet omdat je alles zelf doet, dat het daarom minderwaardig is. Wel integendeel. Hoeveel lef moet je daarvoor hebben om daar morgenavond mee aan de Blokkreek in de verre polders van Sint-Laureins dé verrassing van Cirque Constance’s Onteigend 2016, te worden? Of om binnenkort de luisteraars in The Cover op de Gentse Vrijdagsmarkt te overtuigen. Hier horen we nog van.

“In november we lost a brother.” Ik ken dat ergens van. Het zet je kleine wereld op zijn kop. Het snijdt in de ziel als een riff van Jens Hugo Verslijcken en The Fur. “The Fur is een trio uit België dat instrumentale rock maakt die nog het meest in de buurt van stoner en psychedelische rock komt. Naar eigen zeggen halen ze inspiratie uit de muziek van bands als Colour Haze, Sungrazer en RoToR. Hun album (zelfgetiteld) geeft een goed overzicht van het muzikale kunnen van de mannen, en werkt enigzins verslavend, kan ik eerlijk zeggen. Ik heb ‘m de hele week in de player gehad, en ben er al flink aan gehecht”, schrijft de Nederlandse collega-blogger Rinco Ennema op Progpraat en hij gaat even door op het ontbreken van een zanger. “Ik mis het niet”, klinkt het. Ik ook niet. Het vertelt in de Zwarte Materie gewoon meer.

Volg verder Onteigend op www.cirqueconstance.be

En be there morgen aan de kreken, brother. Doen.

Bard