Home » Column » Eén wilde bende en blues natuurlijk!

Eén wilde bende en blues natuurlijk!

Deze nacht had ik een droom. Plots verscheen uit het duister Albert Forré, 50 jaar journalist in het Meetjesland, rond mijn bed en hij orakelde deze profetische woorden: “Onze pejzen danze in Eeklo keirels rondluuben èn méé veel kak en rock ‘n’ rollkilometers op ulderen teldere, ton zijnze in Slenne nog nie geweest!” Deze woorden bleven in mijn hoofd een hele dag nazinderen en toen wist ik het: een bezoek aan opper-Shaker Joris Dewildeman en zijn prachtige toren in de Weststraat mocht en kon niet op zich blijven wachten. Bovendien moeten we dringend beginnen aan de organisatie van ‘Slenne Zijngt in ‘t Slejns’, sinds 2005 een klassieker van Sleinse meezingerij ‘een kan nie meer’. We deden aan CD-ruil en op de terugweg kreeg het plaatje van mij een faire kans. Ik mag zeggen dat ik een Joris-kenner ben en ik zou hier hele bladzijden kunnen vullen met wat die man allemaal heeft gepresteerd. Al is het voorprogramma van Chuck Berry toch wel dé kers op de taart, vind ik zelf. Ik zou het kunnen hebben over zijn wereldberoemdheid in Gent en vooral de vele spetterende shows die de ter ziele aan het gaan zijnde Shakers gedurende 40 jaar jaar het volk geschonken hebben. Zijn  CD’s, de uitgegoten pinten over zijn hoofd. Neen, vrienden, ik ga het hier hebben over George & The Wild Gang. Zijn nieuw muzikaal kindje. Een kindje dat hij bijzonder koestert. Enerzijds als een jong veulen blikkend op de toekomst en op zoek naar de kleine podia in en rond Gent met een vertederende ambitie zoals wij ze allen hadden toen we 18 jaar waren. Enerzijds ook, ik sluit daarop aan, met jonge muzikanten om zich heen. Anderzijds teruggrijpend naar zijn eerste muzikale partners-in-crime Walter Meirsschaut en Paul Verstraeten, die helaas nu weer even voor de carrière moet kiezen. Anderzijds ook, en dat heeft eveneens met zijn rijk rock ‘n’ rollverleden te maken, duidelijk terugwijzend naar die eerste platen die hem naar de rock ‘n’ roll brachten: de reeds genoemde Chuck Berry, The Beatles en de vroege Elvis Presley. Ja, dus, zoals sir George is eigenlijk: eerlijk, authentiek. Zijn ding ook. Ik weet dat Joris ook bij The Shakers eerder wou teruggrijpen naar het vroege werk, de rockabilly, de motown en de blues. Hier kan dit wel. Dit is geen solo-project. Het gitaarwerk van een Bram Ottoy klinkt puik en geeft persoonlijkheid. Maar het is wel wat Joris nauw aan het hart ligt. Echt zijn. Zo beluister ik de ‘Muda Sessions’. Leuk ook toch? Dat hij, de échte Meetjeslandse king of rock ‘n’ roll, kiest voor opnames in het Muda in Evergem, daar waar dagelijks jonge muzikantjes bouwen aan een toekomst in de muziek. Het heden enerzijds, het verleden anderzijds. Geen toeval.

Bart Van Damme

Auteur: Bard
Tags