Home » 2008-2014 » Meetjes

Een week. Exact zeven dagen. Zo lang heeft een mannelijk lichaam van 34 nodig om af te kicken van een avondje Roos Van Acker. Vergeet de schaal van Richter, in het Meetjesland spreken we voortaan van de schaal Van Acker. Met of zonder kokosnoten.

Als de aardbeving op Haïti van drie jaar geleden een zeven kreeg op de schaal van Richter, dan krijgt de boekvoorstelling van Constance van mij minstens evenveel op de schaal Van Acker. Een avondje om niet snel te vergeten. Zonder meer. Al was het maar vanwege de kapotte versnellingsbak van mijn bijna twaalfjaaroude Volkswagen Beetle in het naar huis rijden. Het Meetjesland had bijna zijn eerste rock ’n rolldode. ‘Fuck me and marry me young’, zongen de Sisters of Mercy. Zou wijlen Frank Vandenbroucke, de vleesgeworden rock ’n roll op twee wielen, ook naar de Sisters aan het luisteren geweest zijn toen hij samen met Joke Van De Velde van de dijk reed tussen Assenede en Boekhoute? ‘Meanwhile, in the Sheraton, Doctor Jeep plays on and on and on!’ Het wachten op een takeldienst kan lang duren. Gelukkig waren er Roos en Sofie om mij warm te houden daar tijdens die kille februarinacht langs de N49. Droeg Roos nu echt een nummer op aan jou Bard? Een mens zou voor minder een week naast zijn schoenen lopen. Maar het is je gegund, jij lieve kleine Piranha! Laat je maar drijven met Roos en haar imaginaire boot. Right there in your head! Het blijven toch twee lekkere rock ’n rolldiertjes die van Eden.

En zo kom ik met een klein omweggetje – een kapotte versnellingsbak weet je wel – toch tot de orde van de dag: vrouwen en rock ’n roll. Bestaat er iets schoner dan een vrouw met een gitaar? Mijn liefde voor het rockende wijfjesdier vindt zijn oorsprong in het gezegende jaar 1991. De Smashing Pumpkins hebben net Gish uitgebracht en MTV is hotter dan ever. Gelukkig maar, anders had ik ene D’arcy Elizabeth Gretzky nooit in levende lijve gezien. Dat de blonde stoot van de Pumpkins vandaag de dag door het leven gaat als een verwelkte sanseveria neem ik er graag bij. D’arcy, dat was seks met een basgitaar in de nineties. Sinds D’Arcy zijn er veel rock ’n rollvrouwen gepasseerd in mijn leven. De zusjes Deal, Karen O. (Yeah Yeah Yeahs), Jenny Lewis (Rilo Kiley), Alison Mosshart (The Kills), de überrockchick Lana del Rey….ik zou de Russische rockbitches van Pussy Riot bijna vergeten. Al was het maar om het principe van de vrije meningsuiting. Hell yeah!

Zouden er buiten Roos en Sofie nog rockende meisjes zijn in het Meetjesland? Een mens vraagt zich rare dingen af om half drie ’s nachts langs de N49. Gelukkig schiep God op de zevende dag Jurgen De Wever en vond die op zijn beurt het Meetjeslands Muziekplatform uit. Een snelle blik op de site leert me dat ik nog heel wat onderzoeksjournalistiek voor de boeg heb. Neem nu die knappe Wippelgemse gitariste van Hespenrol with love of de 70’s electropop van de meisjes van Lula Sweet. Een mens zou zich zelfs spontaan beginnen afvragen wie die drie übercoole wijven van Animators zijn? Zouden die ook Sparta piews drinken Bard? Misschien dat één van hen ooit veejay wordt bij de eerste Meetjeslandse muziekzender (We dopen hem MNM! Eat that Van de Veire!). Ze kan daarna tijdens één van haar optredens een nummer opdragen aan yours truly. Het liefst op een boekvoorstelling. Maar dan wel in de Napoleon! Dan kan ik met de fiets.

Deze column is mijn een ode aan alle rockende meetjes. Met of zonder gitaar! Niet waar Micheline De Kreijger? Paul Gallagher trouwens al gehoord? Volgens Jürgen De Wever woont hij in Oostende….
Oostende! Twee meisjes op het strand, ze lezen…. Ja wat zouden die eigenlijk lezen Raymond? Modebladen? Da’s zo jaren negentig. Jonge vrouwen van tegenwoordig lezen ‘Cirque Constance, ’n eigenzinnige kijk op rock ’n roll niemandsland’! Vraag maar aan Roos Van Acker!

Kristof Vereecke

Bert