Home » Column » Napchester: Britpop als religie

Napchester: Britpop als religie

28/5 Napchester in Napoleon Zelzate!

Britpop als religie. Als Bart Van Damme – schrijver van de bestseller ‘Cirque Constance, ‘n eigenzinnige kijk op rock ‘n roll niemandsland’ – het zegt dan moet er wel iets van waarheid in zitten. Zaterdag is het zover: Napchester. Zelzate heeft eindelijk zijn eigen Britpophoogmis en gans de wereld mag het weten. Toegegeven, we blijven op dezelfde nagels kloppen, maar ook one trick pony’s hebben recht op applaus in het circus.
Over paarden gesproken, het kan geen toeval zijn dat het Manchester van de Lage Landen een volwaardig Britpopfeestje krijgt in het jaar dat ze Richard III (‘the third’) opgraven van onder een parking van de sociale dienst in Leicester. ‘A horse, a horse, my kingdom for horse’, schreeuwde Risjaar Motherfocker zijn einde nabij. Dat paard is er nooit geraakt. Anders was Richard ongetwijfeld op de troon geëindigd en niet onder een parking. Ondertussen ligt zijn Koninklijke Hoogheid opgebaard in de kathedraal van Leicester en hebben ‘the foxes’ op miraculeuze wijze de titel in de Premier League gepakt. Volgens de inwoners van Leicester hebben ze dat mirakel te danken aan King Richard himself. Voor het seizoen schatten de bookmakers de kansen op een titel voor Leicester City FC op 5000 tegen 1. Ter vergelijking, da’s evenveel als de verrijzenis van Elvis Presley of de ontdekking van het Monster van Loch Ness. Een mirakel dus. Weet u trouwens wie shirtsponsor was bij Leicester dit seizoen? Juist, King Power! Toeval bestaat niet. En dus dragen we het feit dat Zelzate zijn eigen Britpopfeest krijgt op aan Richard III. ‘A party, a party, my kingdom for a Britpopparty’, geniale oneliners zijn er om geparodieerd te worden.
Nochtans werd de kiem niet in Leicester, maar in Manchester gelegd. Bijna exact zeven jaar geleden. Ik citeer uit mijn eerste brief aan Constance. “We nemen u graag mee naar 6 juni 2009, Whitworth Street West, Manchester. Naast mij staat Craig Gill, ooit drummer bij de Inspiral Carpets, een groepje dat in de vroege jaren ’90 enkele Afrekeninghitjes scoorde en vooral mee kleur gaf aan de toenmalige Madchesterscene. Nu ja, groepje…. ‘De rosse van de Carpets’ verdient vandaag de kost als oprichter en gids van Manchester Music Tours. Het kan verkeren.”
“Gill – nog steeds voorzien van een stel stevige Britse bakkebaarden en een parka die nog net niet ‘Fuck you yanks, the brits are coming’ uitschreeuwt – staat met ons voor een gigantisch woonblok. ‘The Haçiënda Apartments’ staat op een bordje te lezen. Niets op deze plek herinnert nog aan het rock ’n rollwalhalla van weleer. Eind jaren ’80 stond op deze plek de ‘beruchtste discotheek ter wereld’. Kan ook niet anders als je gerund wordt door de leden van New Order en gasten als Ian Brown (Stone Roses) en Shaun Ryder (Happy Mondays) tot je vast cliënteel mag rekenen. Het zijn de hoogdagen van de Britpop en de Acid House. Craig vertelt dat hij er ooit speelde. ‘A fookin’ madhouse’. Ene Noel Gallagher was op dat moment roadie bij de Carpets. ‘Hij solliciteerde als zanger, maar omdat hij niet goed genoeg was, mocht hij roadie worden’. Net zoals vele drummers is de rosse van de Carpets een vat vol verhalen. Over die ene keer dat ze mochten headlinen op Reading en de oudste van de Gallagherbroertjes een papieren koe mocht spelen tijdens het optreden: ‘Het was de eerste keer dat Noel op het hoofdpodium van een groot festival stond.’ Juist…het kan verkeren.”
De dag nadien spelen Oasis en Noel G. me van mijn sokken in Heaton Park, het grootste park van Manchester en verre omgeving. Na het optreden vlieg ik op de tonen van ‘Live Forever ‘ skydivend de nacht in en weet ik het beloofde land bestaat! Het heet Madchester!” Einde citaat.
9 maart 2016, café Napoleon, Oostkade, Zelzate. De kiem die op die 6de juni van 2009 gelegd werd, is nog steeds niet uitgekomen. De kans dat het ooit gebeurt, lijkt klein. Maar bij mij aan tafel zitten drie ‘likely lads’ die vastberaden zijn om Zelzate te geven waar het recht op heeft: zijn eigen Britpopfeest. Er wordt genamedropped dat het een lieve lust is. Uiteraard passeert Craig Gill de revue, maar ook Peter Verbeke, grondlegger van de legendarische Hindu Nights in Gent. Tien jaar geleden waren we er alle vier bij daar in de Make Up Club. Wat zou Paul Gallagher, broer van en dj op de eerste Hindu Nights, doen op 28 mei? Paul komt niet en ook Craig kan niet. Druk, druk, druk. Maar dankzij onze Brugse connectie hebben we wel Hindu Radio DJ’s weten te strikken. Even hebben we zelfs geflirt met Equal Idiots, je weet wel die gasten van het Afrekeningshitje Salmon Pink, maar de examens hebben er anders over beslist. Rock ’n roll in Vlaanderen. Gelukkig hebben we met Dorian and The Grays de ideale vervangers gevonden. Britpop uit Wetteren kan niet fout gaan in Zelzate. We hebben een treinspoor en een Sevesobedrijf naast het gemeentehuis. Wie verwittigt de provinciegouverneur om het rampenplan uit te rollen? Met Apple Eaters krijgt ook talent van eigen bodem een kans. #9060 staat opnieuw op de rock ’n rollkaart van het Meetjesland!
Open citaat: “Zelzate moet begin de jaren ’90 zowat het Madchester van de Lage Landen geweest zijn. Met The Walk Inn als Haçiënda. Het legendarisch nachtcafé van de al even legendarische nachtkoningin Nora moest een aantal jaar geleden plaats maken voor een gloednieuw flatgebouw en een Standaard Boekhandel. Op de gevel staat te lezen: ‘Residentie Walk Inn’. Enkel de muziekbiografieën in de veel te kleine muziekafdeling herinneren nog aan de rock ’n roll van weleer. Ik moet denken aan die dag met Craig Gill in Manchester. ‘The Haçiënda Apartments’, de bijna perfecte vergelijking.
Maar er zijn zoveel parallellen te trekken. De Napoleon en de Salford Lads Club is er één. Wie vandaag de moeite doet om eens door Klein Rusland te wandelen, snapt meteen de vergelijking met de rode baksteen en de smalle steegjes van buurten als Burnage en Oldham. Het is onder andere deze plek die me de liefde voor muziek schonk. ‘Lately did you ever feel the pain? In the morning rain, as it soaks you to the bone’. God weet hoeveel keer ik luidkeels ‘Live Forever’ gezongen heb terwijl ik, nat tot op het vlees, Zelzatebrug over moest richting school, Napoleon of voetbaltraining. Goede rock ’n roll vindt geen voeding in het hippe centrum van grootstad. ‘Definitely Maybe!’ Grijze fabrieksschouwen, de rode baksteen van kleine arbeiderswijken en streng katholiek onderwijs waar tegen gerevolteerd moet worden daarentegen. Ian Curtis, Steven Patrick Morissey, Noel Gallagher, Alex Turner, …ze zochten en vonden er de muze. Zelzate het Madchester van de Lage Landen. Kijk de zon komt van achter de fabriekschouwen priemen. Zaterdag: Napchester!” Einde citaat.
In my mind my dreams are real
Now you’re concerned about the way I feel
Tonight, I’m a rock ‘n’ roll star

door: Kristof Vereecke, Zelzate

 

Bard