Home » Nieuws » Op de cover in Het Meetjesland?

Op de cover in Het Meetjesland?

Misschien een beetje misleidend als titel, maar het kind moet een naam hebben. Het gaat immers niet over een nieuw tijdschrift, maar wel over een poging voor een woordspeling op het fenomeen ‘cover’, meer bepaald: coverbands en dito acts waar we in onze Meetjeslandse contreien sinds jaar en dag in grote getale over beschikken.

Niet verwonderlijk natuurlijk: iedereen die ‘in onzen tijd’ voor het eerst een gitaar in zijn handen kreeg, kon al heel snel Smoke On The Water toveren op één snaar. Weliswaar: zo goed als altijd verkeerd, want de riddle begint origineel op G en niet op E. 

Voor de leken: de bovenste, dikste snaar is een open E (mi) en als je de gitaarrif daarmee begint, kun je het heel snel met twee vingers spelen. Om het correct te spelen, moet je eigenlijk al beginnen op de derde fret (een G of sol dus) en heb je 3 vingers nodig. Tegenwoordig zullen de meeste aspirant gitaristen en bassisten wellicht een soortgelijke variant kennen op Seven Nation Army. Maar we wijken af…

Bottomline is: de meeste beginnende muzikanten starten het kweken van eelt op de vingertoppen (alles van snaarinstrumenten), blaren op de rest van hun handen (specifiek voor drummers), pijnigen van vingergewrichten (toetsenisten) en gesprongen lippen (blazers) met het spelen van covers: liedjes van andere arteisten. In de volksmond beter gekend als ‘speel ne keer eentje damme ken’n’.

Ik spreek van ondervinding, het is een goede leerschool voor het opbouwen van kennis van akkoorden en toonladders. Omdat men niet hoeft na te denken over compositie, presteert een beetje getalenteerd persoon het al vrij snel om een herkenbaar liedje te spelen. All it takes, zijn 3 basis-akkoorden en je bent vertrokken… Wild Thing (The Troggs) was zo’n favoriet. Maar er zijn talloze nummers die het met 3, 4 akkoorden kunnen doen. Bob Dylan was daar in zijn beginperiode specialist in. Hoeveel kampvuren zouden er niet in de wind hebben geblowd…

Maar goed, zo is het voor de meeste muzikanten wellicht ooit begonnen. En dan komt het moment dat je voelt dat het tijd is om jouw ‘bijzonder muzikaal talent’ te delen met andere aspiranten. Een beetje zenuwachtig toch, spreek je af voor de eerste repetitie…
Gelukkig zijn die anderen in dezelfde poel van liedjes gaan vissen om hun instrument te leren kennen en warempel: al na een uur klinkt de nieuwe band als The Troggs zelve! De rest van de bijeenkomst wordt dan maar meteen gespendeerd aan het vinden van een groepsnaam, want ‘WE GAAN POTTEN BREKEN…’!

In gedachten stonden The Pirates (was mijn eerste band-naam) of The Vampires (was mijn tweede bandnaam,… zucht) al te head-linen op Rock Werchter… For the record: ook al deden deze groepsnamen een bijzonder kostuum, show en vuurwerkspektakel vermoeden, in realiteit ging het over mij en een maat uit de straat. Het zou nog wel effe duren voordat ik het eerste bierbakken-podium ging bestijgen in één of ander dorpscafé met een echte band… Maar opnieuw: we wijken af. 

Vervolgens, die eerste eigen compositie die meestal ook niet zo’n hoogvlieger blijkt te zijn. De mijne noemde (hoe kan het ook anders) Vampire Tango. Ik had baré’s geleerd.. Voor de leken: dat zijn akkoorden waar je 5 vingers voor nodig hebt. Maar trots als je bent op zo’n moment (ook al houdt het nummer geen steek), je speelt het algelijk tussen dat reeksje covers (dat je al meent te kunnen) tijdens dat eerste, tweede, derde optreden…

Zonder het zelf te beseffen, wordt/werd daar waarschijnlijk het lot van menig muzikant bepaald: die eerste reacties van het publiek op jouw hersenspinsel… ’t Zijn sterke mensen die na ‘awoe’ blijven doorgaan, ’t zijn gelukzakken die het volk in extase weten te brengen met een eigen song. Daar begint eveneens de sluipende verslaving aan het applaus en de aandacht van een publiek… Geef het maar toe, collega-muzikanten, we zijn allemaal junks als het daarover gaat… Op dat eigenste moment wordt eveneens de kiem gelegd van keuzes die later zullen worden gemaakt. Maar ook daar komen de meeste muzikanten tot de eerste sprankel van besef dat muziek maken wellicht altijd een hobby zal blijven. Niet alle hobby-tennissers spelen op Wimbledon… Kom, we gaan een pint drinken, we krijgen ze toch voor niets omdat we optreden… Herkenbaar?

De schifting kan beginnen en muzikanten vinden elkaar. Je krijgt dan combinaties die resoluut gaan voor eigen werk (en hiermee meteen de moeilijkste weg kiezen). Maar daar wil ik het nu niet over hebben. Ik wil het hebben over die andere soort: zij die kiezen voor covers (wat overigens niet noodzakelijk de ‘easy way out’ hoeft te zijn). Doch, laat ons de zaken bij naam durven noemen: je hebt als band meer kans op de grote pot van de Lotto als je drie cijfers in voorkennis hebt. Winnen doe je toch al. Je inzet win je sowieso terug.

Ik speel zelf ook in een cover-project, dus wie ben ik om iets te zeggen…

Er zijn echter een aantal soorten cover-bands, categorieën zeg maar, vertegenwoordigd. Ook in het Meetjesland. Begrijp mij niet verkeerd: het gaat mij niet over een puntensysteem of een oordeel dat het ene beter is dan het andere (over smaak kan niet worden gediscussieerd).
Aan muzikaal talent is er helemaal geen gebrek. Het gaat mij eerder om een zekere ‘lat’ die ze zichzelf hebben gesteld. Of toch ten minste voor mij uitstralen als band. Men hoeft het daar zeker niet mee eens te zijn…

Ik wil er een paar uitlichten die mijns inziens de moeite waard zijn om er deze zomer een concertje van mee te pikken.


IN DE EERSTE CATEGORIE

Eenvoudig gesteld: bands die genoegen nemen met die 3 juiste cijfers op de Lotto. Een beetje uitgaand van het idee: ambiance hebben we sowieso, we amuseren ons met het spelen van liedjes die de mensen willen horen (niemand let op die valse noot, so who cares), het publiek en de organisatoren zijn tevreden, wij ook. Iets in de zin van: we zijn bij de mensen, hebben wat te eten en te drinken en in’t beste geval houden we er nog wat aan over ook. De status als ‘lokale helden’ brengt vreugde en afwisseling genoeg in de sleur des levens. De occasionele uitbreiding van terrein is leuk meegenomen, maar niet de essentie. Als we maar kunnen spelen, hoe meer hoe liever!  En het is goed zo.

Het lijkt hier nu precies alsof ik een beetje neerbuigend denk, maar niets is minder waar: het zijn heel vaak net die bands die de lokale kermissen doen leven tot in de vroege uurtjes. Het is niet voor niets dat bands zoals The Blue Jeans Factory het jaren deed en niemand kan beweren dat de broertjes Ryckaert hun instrumenten niet beheersten. Dit volledig terzijde…

Never 2 Late is zo’n dergelijke ‘ambiance pop/rock cover-band’ die zonder al te veel tierlantijntjes een uur of 2, 3 aan een stuk de ene meezinger na de andere op het publiek afvuurt. Met een bezetting van 8 man en 1 vrouw , flitsen ze naadloos van Adèle naar Muse, van Pointer Sisters naar Alanis Morissette, van The Moody Blues naar The Offspring. En alles daartussen zeg maar. Rock’n Roll, pur sang.  Ze vieren dit jaar hun 20-ste verjaardag en hebben ondertussen iedere lokale kermis al verschillende keren omgetoverd tot een feestje. Naar jaarlijkse gewoonte tekenden ze uiteraard present voor de kermis in Ertvelde (de heimat), maar ze zijn ook aan het werk te zien in Assenede, Zelzate, Gentse Feesten enz. Alle info is te vinden op hun Facebook pagina.

 

DE TWEEDE CATEGORIE

Het soort bands dat mikt naar dat vierde juiste cijfer: een reeks covers waarover is nagedacht, waar ‘een concept’ bestaat. Waar samenhang tussen de nummers of de act is. Bands die AC/DC niet afwisselen met Willy Sommers omdat het publiek daarom vraagt. Neen, dergelijke bands leggen de lat wat hoger en zijn geneigd hun goesting te doen, iets wat meteen ook opvalt aan de afstemming van hun garderobe. Dit soort bands komt niet toe in de kledij waarmee ze straks op het podium zullen staan. Ook daar is over nagedacht… Ge moet er maar eens op letten de volgende keer… Muziek maken blijft een hobby, gezin en carrière staan bovenaan, maar het is niet erg dat we één op twee weekends bezet zijn… Zoiets.

The Lift is zo’n band. Relatieve nieuwkomers als je afgaat op de formatie van de collectief: 2016. Maar als je alle jaren van muziek maken van de leden afzonderlijk optelt… ? Tja, dan komt je ook wel op 20 en meer uit. Met anders woorden: behoudens de jonge zangeres, bestaat deze band uit mensen die al aardig wat watertjes hebben doorzwommen. 

Het concept is niet meteen vergezocht: hun oeuvre bestaat enkel uit het betere Belgische en Nederlandse werk. Engels, Nederlands en Frans wisselen elkaar af. Het doet deugd om een band aan het werk te zien die een zeer degelijke versie van Fly (Machiavelle) kan neerzetten. Het is gewaagd om Ann Christy naast Nathalia te zetten, of Les Poppy’s tegenover Clouseau. Maar ze brengen het geloofwaardig. Er passeren ook wat voorspelbare dingen zoals Anouk, maar dat wordt dan weer goedgemaakt door Shocking Blue… Of You van Scooter. En een zeer goede versie van The World Is Mine van Hooverphonic…

Ik wil maar zeggen: deze band heeft iets vast dat werkt. Het overstijgt het ‘boereleute’-gevoel, wat maakt dat het mij niet verwonderd dat ze al ver buiten het Meetjesland optreden. Geef ze nog een jaar of twee en we zullen ons al moeten weren om ze nog in Vlaanderen te zien… Nederland lonkt. Alle info over optredens


DE DERDE CATEGORIE

Dit zijn het soort coverbands die er alles aan doen om zo professioneel mogelijk te zijn. 5 juiste cijfers op hun formuliertje. Muzikanten die de gekozen nummers tot in detail bestuderen en ze eizona identiek aan het origineel proberen brengen. Zo goed als altijd met een concept, aangepaste garderobe en niet terughoudend om al eens ‘een specialleken’ te doen met projecties, lichteffecten, vuurwerk, bommen en granaten. De meeste zijn niet te beroerd om ook eens een café of lokale kermis op zijn kop te zetten, maar de voorkeur gaat uit naar ‘de grotere podia’. Het doel ligt niet rond de figuurlijke kerk, zeg maar.

Je moet al ferm hebben liggen slapen om de laatste 20 jaar en meer in het Meetjesland nog nooit van Ace & The Jokers te hebben gehoord. Het begon effectief als zo’n gelegenheidsbandje dat zich een hoedje schrok toen ze merkten dat The Troggs niet veraf waren en dan maar een uur of twee zaten sjieken op een groepsnaam. Maar het is daar niet bij gebleven. 

Het afgebakend concept van one-hit wonders uit de periode 1975 tot 1985, een era waarin glamrock, disco, new wave, rock, pop, enz. vlekkenloos in elkaar overvloeiden, werkt nog steeds. In vol ornaat met vuurwerk en alles erop en eraan, in klein ornaat nog altijd van een andere orde. Er zijn weinig bands die nummers als Safety Dance (Men Without Hats), Popmuzic (M), Purple Rain (Prince) en Blue Monday (New Order) aandurven, laat staan ze ook nog eens goed te brengen. Voor zover gekend, niet meteen te zien in onze contreien deze zomer, maar op de Facebook-fanclub blijf je op de hoogte van aankomende concerten.

Een andere opvallende band in deze categorie is Seventy and Orange. Ook al goed voor meer dan 12 jaar pannen van het dak knallen met een duidelijk concept: een setlist alternatieve rock waar Studio Brussel tegenwoordig een puntje kan aan zuigen. Sex On Fire spelen is een open doel voor het publiek. Maar het nummer spelen zoals het moet, maakt ook de muzikanten in het publiek gelukkig. En deze band slaagt daar 100% in. Wie op hun website er de setlist eens op nagaat weet genoeg.

Ik persoonlijk dacht: “Oei, als dat maar goedkomt”. Euh, ja dus. Een optreden van deze band is het equivalent van één van de beste edities van ‘De Afrekening’ cd-reeks.  Te zien in Oostwinkel op 1 juli. Voor de rest: follow the news on seventyandorange.be

In deze categorie hoort eigenlijk nog een ander soort cover-bands thuis: de zogenaamde ‘tribute-bands’ waarin een cover-band ervoor kiest om het oeuvre van één band als betaalbare versie aan te bieden. Het spreekt voor zich dat hierover wordt nagedacht en dat de nummers zo dicht mogelijk bij het origineel worden gespeeld. Het publiek moet zich immers in zijn eigen achtertuin bij de groten der aarde wanen. En ja, dan mogen we ons gelukkig prijzen dat het Meetjesland kan uitpakken met Food Fighters. Wie deze referentie niet doorheeft, kan maar beter Dag Allemaal lezen. Helaas zijn er momenteel geen gekende concerten gepland in onze streek, maar hou de site in de gaten.
DE VIERDE CATEGORIE

Zij die gaan voor de zes juiste cijfers… Het soort waarbij een aantal (of alle) groepsleden kunnen leven van de inkomsten van optredens, of er op zijn minst een leuk inkomen als bijberoep aan overhouden. Bands zoals Les Truttes en Radio Guga. Je merkt het al: daarvoor is er een bekende kop nodig, een BV. Een dergelijke band hebben we voorlopig helaas niet in de aanbieding in het Meetjesland.

Maar stel… dat Tom Dice na een avondje doorzakken met Jasper Steverlinck zou beslissen om een cover project met nummers van Pet Shop Boys, A-Ha, Alphaville, Nick Kershaw, Prince (de typische 80’s pop met andere woorden) uit de grond te stampen…

Zitten we daar op te wachten? Zouden we daar rouwig om zijn? Of zou dit wel eens een vree wijze formule kunnen zijn?
Het is maar een idee als een ander…

Johan