Home » Column » Over fluisterende zonen en donkere dagen

Over fluisterende zonen en donkere dagen

Het zijn donkere dagen. Alweer, donkere dagen. Toen ik puber was, zoals mijn pubers dat nu zijn, waren er ook donkere dagen. Een Bende in Nijvel, vuil water in ’t centrum van Lier (zong Walter Grootaers, maar het was in Gent veel erger!), conflictueuze (en moordende) communistische cellen vanuit Brusselse kelders, rakettenwedloop, jongerenwerkloosheid, I hope the Russians love their children too… Ik begin er bij sommige radicalen toch wel heel sterk aan te twijfelen, cfr. ‘onze’ jongens in Molenbeek maar ook de schijnbaar perfecte schoonzoon Anders B. uit Noorwegen. Niets ontziend geweld, het botte mes op frêle kinderkeeltjes, invallende torens en onveilige luchthavens met gemaskerde soldaten. Ik moet ervan walgen. Maar walg leidt tot kunst, hoe erg het ook is. Ik ben er sinds mijn puberdom nooit helemaal  gerust op geweest, trouwens. De vrolijke deuntjes van jeannetten met veelkleurige stemvervormers of de veel te fijne stemmetjes van mooie meisjes in een waas van David Hamilton fotografie. Ik geloof het niet. Ik heb het nooit geloofd. ‘Moshen in de pit’ als fijnbesnaarde collegestudentjes en dan huilen omdat je dikke vriend je meisje omver skiet. Vervolgens naar het vredegerecht, jongens! Lachwekkend maar ook heel (klein)zielig. Neen, ik heb ‘het’ nooit geloofd. De rozengeur en maneschijn, bedoel ik. Daar moest ik deze morgen allemaal aan denken toen ik op youtube de nieuwe Rockrallywinnaar Whispering Sons aan het bewonderen was. Natuurlijk, jongens en meisjes, het zijn donkere tijden. Bedankt!

Natuurlijk toch, ik ben al weken onverminderd New Order aan het bestuderen. Natuurlijk, daar heb je de Sisters weer met Ofra Haza en The Cult. NATUUUUUUURLIJK! Een meisje dat op zo’n manier zingt dat we er ons even ongemakkelijk bij voelen en dan ons afvragen ‘what the hell is that?’ Het moet van de single ‘The Fly’ van U2 of mijn eerste Moloko-optreden geleden zijn dat ik nog zo’n ervaring had. Het is niet waar, bij ‘Black Star’ van Bowie had ik het helaas ook. En is het toeval dat de Merendrese rockrallyfinalist Frøwst de zelfde Deense ø in zijn naam draagt als het Eeklose  Vibø (One To Many 12”) begin de jaren tachtig, een coldwave legende uit eigen regio met Patrick Bastien van den N9? Cocteau Twins, Luna Twist, Department S, The XX, ja, Intergalactic Lovers, graag. De toekomst is zwart. Dat hebben die klotebommen heel erg duidelijk gemaakt. Maar hebben wij, generatie Joy Division, daar toen geen schone dingen mee gedaan? Ik kom vaak terug op Trashbeatz, ik dacht uit Rieme en dat kan geen toeval zijn, dat is ondertussen ook zo’n vast muzikaal begrip geworden en ook zij hebben de Oscar Tafelkleedperiode overbrugd door vragen te blijven stellen. ‘Neocons’. Heel eenvoudig, we stellen vragen over onze afval en onze consumptie door er gewoon op te slaan! Of waarom keert This Can Hurt terug naar die sound van Looplizard mét donkere stem? Het zit in de lucht, boys en girls! De donkerte. We hebben het al heel veel gehad over ons grootmoeders landeken als bakermat voor metal en dat kan met Sidmar in de buurt geen toeval zijn. Maar ook de new wave heeft hier zijn stempel gedrukt en niet alleen in Eeklose Metondagen. Mag Bardie Boy aanraden om Captain Captain eens te checken? Of Polder Moore, of course! Geen toeval toch dat ex-Invoicezanger Goes en nu bekend als de ironisch-kritische Slenne-bezinger ooit nog als ‘vroege Cure’ werd omschreven en met Polder Moore een wel heel donker maar kort deuntje opnam? Waar zat ik. Togtont toch? En Depths! Zelfs Alkerdeel. Donkerte, boys. Het zijn maar enkele voorbeelden. Ik weet ook niet of (en hoe) al die genoemde bands nog allemaal bestaan. Maar het is weer mogelijk om muzikaal vragen te gaan stellen. Aan de maatschappij. Ik weet het, het klinkt bekakt. Maar ik kan het niet helpen. Als ik weer zo’n verhaal hoor over een kerncentrale die slecht functioneert of minister Grootlicht die alweer niet tegen de industrie durft ingaan om uiteindelijk toch vele hectaren bos te kappen, dan bekruipt me het gevoel uit mijn puberdom. Het voelt dan aan als een aanval op de 38-urenweek. Het gevoel van vuil zwart water in de Graslei en de huidige Gentse trekpleister Portus Ganda waar je nooitvanzelevens een toerist naartoe gehaald zou hebben want het stonk er verschrikkelijk. Ik zat daar, op die plek, op school. Ik bedoel maar…

Allez, bedankt Marnix Peeters, Stijn Meuris en andere grootheden in de jury van Humo’s RR. Er is weer ruimte voor muziek die er toe doet. Dat wou ik toch efkens kwijt.

Meteen reactie van Goes himself: “En laat de drummer van Invoice/Eskimo de ex-drummer van Vibø geweest zijn. Luc Verhé it is!! OnsKentOns jong.”

 

Bard