Begin december. De tijd van reflectie en melancholie.
Bram, de admiraal en Michel. In den beginne, in den beginne was er niets. Het moet meer dan vijftien jaar geleden zijn dat ik met mijn madam drie keer Bram Vermeulen zag optreden. Eén keer in Brugge en twee keer in CC De Stroming, Sleidinge. Pure magie. Pure legende. Want Bram is nu dood. Vanavond zag ik op hetzelfde podium Admiral Freebee. En het moet gezegd, Bram was niet dood. Ik hoorde dezelfde melancholie, dezelfde klankkleur, een andere taal (Antwerps én Engels) en ik zag veel gelijkenissen: een baardige grote ‘schone’ man aan een vleugel of met gitaar. De admiraal heeft me gegrepen. Ik weet het, de eerste naam die meestal valt bij Tom Van Laere is Neil Young. Maar ik zag ook Bram. En ik voelde Bram. Hij zat gewoon in die zaal, quoi. Datzelfde zwarte laminaat op het podium, die belichting, dat donkere hol met die klaarte van een helder artiest. Muziekliefhebbers als ik en mijn maatje Danny vonden het allemaal meteen superfijn. Beleving. Dat noemen we nu rock’n roll. Da’s Bram, da’s de admiraal, da’s Michel Goessens van Aardvark die een zaal aan zijn lippen doet hangen. Daarvoor doen we het allemaal, wij van Constance, wij muziekliefhebbers, wij van het platform. Read the rest of this entry »
