In Valencia snuisterde ik vorige week in een platenwinkel à la Music Mania naar vernieuwende dingen, liefst Spaans en liefst uit de regio. Niets gevonden. Alle clichés op een rijtje en weer terug. Veel superoubollige metal zonder ziel. Veel slechte pop. Mijn vriend Gio, getrouwd met een Madrileense, legde zijn hand op mijn schouder en sprak de legendarische woorden: “Bard, doe geen moeite. Ik zoek al jaren naar ‘dé diamant van Spanje’, maar dit bestaat niet. Naast Manu Chao en zijn omgeving is er niks. Ik vind het ook heel jammer, maar ik heb er mij bij neergelegd. Als ik mijn Spaanse vrienden vijf Gentse bands laat horen, vallen ze van hun stoel bij het horen van zoveel kwaliteit.” Read the rest of this entry »