Home » Column » Zo van die plaatjes, Koen Dewulf! – Geef wat je wil

Zo van die plaatjes, Koen Dewulf! – Geef wat je wil

Zo van die plaatjes van mannen die Algemeen Beschaafd en dialect door elkaar vermengen. Dat moesten ze verbieden! Grapje, Koen Dewulf. Geef wat je wil, zo heet je plaatje. En ik wil wel iets geven, maar ik interpreteer de titel van jouw liedjesboek anders. Het is een boodschap. Niet meteen om de mensen het geld uit de zakken te jagen. Dat misschien ook wel een beetje, artiesten moeten leven, maar het is vooral een oproep. Geef wat je wil. Dat is nu precies waar deze plaat en eigenlijk de artiest Koen Dewulf om draait. Hij geeft wat hij wilt. Koen Dewulf stapt, onbeschroomd, een podium op. De troubadour vertelt zijn eigen verhaal en hij durft nog te geloven in het goede en het mooie rondom ons. Al is het soms heel grappig hoe breekbaar wij mensen daarmee omgaan, met dat goede en dat mooie. Klink ik nu als een pastoor? Verdraaid, natuurlijk, de artiest is immers ook godsdienstleraar (geweest). Geef wat je wil dus. En je moet verdorie veel lef hebben om dat dan ook zomaar te doen, geven wat je wil. Koen kan dat. Ik weet dat, want bij het Sleidingse theaterproject ‘De Constateurs’ mocht ik naast hem staan zingen en springen. Toen al viel me die onbeschroomdheid, dat ‘Gaan!’-gevoel al op. Hij ‘neemt’ het orkest, hij ‘pakt’ het publiek, hij ‘grijpt’ naar de macht op het podium. En mag ik fluisteren dat ik daar eigenlijk wel een beetje jaloers op ben? Ik weet het, ik ben de man van Woesten die af en toe rollend bollend tollend op de grond voor en op podia lig te krawietelen. Een masker natuurlijk. En het is mijn grote rock ‘n’ rollheld (die iedereen kent) die mij ertoe heeft aangezet omdat nog meer te doen. We hebben er met ‘Dichtbij een kalkoenenkweker op die groene hoek’ zelfs een EP aan gewijd, precies daarover. Het is en het blijft een masker, schroom. Koen Dewulf krawietelt niet. Hij heeft geen masker. Wat op CD staat bij ‘Geef wat je wil’ is wat en wie Koen Dewulf is. Period, zou Michael Spicer zeggen.  Zonder enige angst het podium op, omdat hij verdomme weet dat dit de plek is waar hij nog meer zichzelf kan zijn dan hij dagelijks is. Wat is trouwens ‘de klas’ meer dan een podium? Wou Socrates in de gangen van de Atheense agora ook al niet in het midden van de belangstelling staan? Natuurlijk wel. Zelfs voor de zanger van Woesten is dit de plek waar hij wil staan en alles wil geven wat hij prijs wil geven. Het verschil zit hem echter in twee woorden: zonder angst. In die twee laatste woorden zit ook het talent, Koen Dewulfs talent. En de link met artiesten als Geert De Mits van De Muze, Geert Faes, Goes & De Gasten tot zelfs The Evil Pony’s van Willem Depraet en Raf Walschaerts van Kommil Foo, die trouwens de plaat ‘Geef wat je wil’ meteen bestempelde als een ‘toffe plaat’. Als een icoon als Walschaerts dat zegt. Wie ben ik dan om hem tegen te spreken?

Bart Van Damme, ook zanger, mét angst…

 

Auteur: Bard
Tags